Ίσως κάποιος από τους ελάχιστους αναγνώστες αυτού του blog να πρόσεξε ότι εδώ και καιρό δεν κάνω αναρτήσεις (posts). Πράγματι, αυτός ο κύκλος του «Blog του Διογένη» έκλεισε, δεν θα συνεχίσω το blog στην μέχρι τώρα μορφή του. Αυτός είναι ένας επίλογος μιας σειράς αναρτήσεων των τελευταίων τριών περίπου χρόνων. Ως κλείσιμο θα άξιζε να γράψω κάτι ποιο ιδιαίτερο, όμως είμαι ερασιτέχνης στο γράψιμο, οπότε θα είναι πάλι κάτι γραμμένο «στο πόδι».
Το «Blog του Διογένη» ξεκίνησε ως αστείο και άλλαζε μορφή κάθε τόσο, όμως τελευταία (από το Μάιο 2009) το χρησιμοποιούσα ως χώρο υποστήριξης της ιδέας των Κενοβουλευτών. Η τουλάχιστον αυτό αρεσκόμουν να πιστεύω, γιατί τελικά ήταν ένας χώρος διαμαρτυρίας, γρίνιας, και… εκτόνωσης νεύρων.
Πολλά άλλαξαν από τότε. Αναγνωρίσαμε μαζικά και βιαίως (για πολλοστή φορά στην ανθρώπινη ιστορία) μερικές πραγματικότητες: το έλλειμμα δημοκρατίας και δικαιοσύνης, την επικίνδυνη εξάρτηση της πολιτικής από εξωδημοκρατικές δυνάμεις, την απίστευτη συσσώρευση ισχύος από τις τελευταίες, το αδιέξοδο της πορείας που οδηγούν όλα αυτά, την ανάγκη για μια ριζική και παγκόσμια αλλαγή. Στην Ελλάδα αναγνωρίσαμε μαζικά την κακοδιαχείριση, το απόλυτο ξεχαρβάλωμα μιας χώρας που έπνιγε και πνίγει τους πολίτες της, το ξεφτίλισμα της πολιτικής. Ως κοινωνία αλλά και ως ανθρωπότητα παραδεχτήκαμε πολλά από όσα κρύβαμε ή μας κρύβανε κάτω από το χαλί. Αν όλα αυτά μας ξύπνησαν, χαλάλι (αν και αμφιβάλλω).
Έτσι προβληματιστήκαμε, διαμαρτυρηθήκαμε και ίσως στο μέλλον να αλλάξουμε κάτι. Σε κάθε περίπτωση, οι φωνές και πράξεις διαμαρτυρίες πολλαπλασιάστηκαν, και είναι πλέον μια παγκόσμια πραγματικότητα. Μάλιστα το αστείο είναι πως ενώ πριν μόλις λίγο καιρό όλα αναφέρονταν ως καλά, τώρα ΟΛΟΙ ασκούν κριτική, «κλαιν οι χήρες, κλαιν και οι παντρεμένες» που λένε. Με τόσα πολλά που ακούγονται και γράφονται, το «Blog του Διογένη» ως μια ακόμα πλατφόρμα διαμαρτυρίας είναι πλέον μια κοινοτοπία, δεν έχει ίχνος πρωτοτυπίας, δεν εξυπηρετεί ούτε προσφέρει τίποτα, δεν έχει να πει τίποτε. Οι εξελίξεις το ξεπέρασαν, και έτσι το σταματάω.
Αρκετό ήλιο έχασα σε αυτό το πληκτρολόγιο. Υπάρχει ένας κόσμος που είναι ακόμα ξύπνιος και πάλλεται από ιδέες και ζωή. Καλά μυαλά σε όλους.
Από την τελευταία φορά που έγραψα κάτι σε αυτό το blog (τρεις μήνες πριν) προστέθηκε ένα ακόμα abstraction layer ανάμεσα στους κυβερνώντες και τους πολίτες της χώρας μου. Δεν θα πείραζε (έτσι και αλλιώς ποτέ δεν μέτρησε η γνώμη των πολιτών) αλλά οι υποτελείς κυβερνώντες ετοιμάζονται να υποδουλώσουν την χώρα ακόμα περισσότερο, διπλοκλειδώνοντας την ευρώζώνη «αγνότητας». Η ολοκλήρωση ενός μεγάλου εγκλήματος κατά της Ελλαδούλας μας, προσεχώς με την μορφή PSI (μονάδα μέτρησης πίεσης btw) και Βρετανικού δικαίου.
Επειδή το παρόν δεν αντέχεται, ας πάμε πίσω περίπου στο 1980-κάτι…
Και επειδή και αυτό ακόμα μας θυμίζει πολλά σημερινά, πάμε στο 1958, έξω από ένα μεγάλο κτήριο…
… Αγανακτείς, μαζεύεις δυνάμεις και ξανακτυπάς
Νταπ, νταπ, ντουπ.
Ψυχή όμως από μέσα δεν σαλεύει κι ούτε και
παίρνει χαμπαράκι απ’ τους βρόντους, γιατί όλοι οι αρχοντάδες που το
κατοικούνε πάσχουν από κακοηθέστατη μορφή βαρηκοΐας και ζουν
τρισευτυχισμένοι στον δικό τους κόσμο. Κουφός είναι και ο προϊστάμενος
τους και συνεννοείται με νοήματα μαζί τους όπως με νοήματα και
χειρονομίες συνεννοούνται τ’ άλλα σπουδαία πρόσωπα αναμεταξύ τους και το
καταφέρνουν μια χαρούλα γιατί μερικά από δαύτα έχουν χέρια πολύ μακριά…
Έτσι περιέγραφε τότε ο μεγάλος Δημήτρης Ψαθάς την Βουλή των Ελλήνων.
Τι άλλαξε; Άσε που σήμερα, σωτήριο έτος 2012, 21ος αιώνας, και
ξαναβλέπεις διαφημίσεις για ενεχυροδανειστήρια, πρακτορεία μεταφορών
προς ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία, ακούς για μετανάστευση, ακόμα και για
συσσίτια. Και όλα σε στέλνουν σε μνήμες άλλων εποχών που είχαμε ακούσει
από γιαγιάδες (και παλιές ελληνικές ταινίες). Πισωγύρισμα τουλάχιστον
50-60 χρόνια. Είτε διαβάζεις τον Ψαθά του 1950, είτε τον Χάρρυ Κλύν του
1980, γελάς (και κλαίς) γιατί όσα λένε ισχύουν ακόμα.
Τα κόμματα έχουν τεράστιο μέρος ευθύνης για το νεοελληνικό μπάχαλο, μια κοινωνία που παραπαίει, στην οποία έχει χαθεί κάθε λόγος να είσαι δημιουργικός, παραγωγικός, φιλότιμος. Που πνίγει την χαρά ενός επιτεύγματος οποιουδήποτε είδους, του να βλέπεις τον κόπο σου να γίνεται αποτέλεσμα, έργο, προϊόν, χρήματα, τέχνη, έκφραση ή ότι άλλο. Έχω νιώσει κάποιες τέτοιες –έστω μικρές- χαρές και λυπάμαι που στη χώρα μου διαλέξαμε να θεωρούμε μαγκιά την αποχή από κάθε πρόκληση, την απραξία, το γλείψιμο, το άραγμα, που κάναμε πρότυπο την μαλθακότητα, το άχρηστο, το ανούσιο, το εύκολο, το χωρίς αισθητική, και συντηρήσαμε ένα σύστημα ικανό να δημιουργεί, συντηρεί, αναδεικνύει μοσχάρια, όχι ανθρώπους.
Έφτιαξαν (και εμείς τους αφήσαμε να το κάνουν) μια χώρα που παράγει μόνο σκουπίδια. Καθόλου καλό, ακόμα και αν ζεις σε ένα παγκόσμιο μεσαίωνα που παράγει σκουπίδια, ανταλλάσσει σκουπίδια, πληρώνει με σκουπίδια. Λυπάμαι όσους ήθελαν και μπορούσαν να είναι δημιουργικοί και η κοινωνία που φτιάξαμε τους έπνιξε.
Η σχέση του μέσου Έλληνα πολίτη με τους Πολιτικούς του ήταν και είναι μια σχέση «εμείς και αυτοί». Ο απλός πολίτης δεν μπορεί να γίνει πολιτικός. Το συνταγματικό δικαίωμα του εκλέγεσθαι είναι ανέκδοτο, αφού η πολιτική ασκείται από τα μέλη ενός κλειστού κλαμπ. Οι εντός απολαμβάνουν (συχνά κληρονομικά) δικαιώματα όπως το δικαίωμα του να ψεύδεσαι, να τεμπελιάζεις, να ζεις καλά σε αργομισθία, να απολαμβάνεις και εκμεταλλεύεσαι δημοσίους πόρους και υπηρεσίες, να κάνεις ότι γουστάρεις ατιμώρητα.
Οι υπόλοιποι, οι εκτός, δεν έχουν πρόσβαση σε τίποτα από αυτά. Οι δύο αυτοί κόσμοι θα είχαν διαχωριστεί για πάντα αν δεν ήταν κολλημένοι με την πανίσχυρη κόλλα που λέγεται πολιτικά ελεγχόμενο πανταχού παρών πελατειακό κράτος. Έτσι, η υπόσταση και τα κατοχυρωμένα δικαιώματα των απλών Ελλήνων πολιτών αρχίζουν και τελειώνουν όταν καλούνται ,μια φορά κάθε μερικά χρόνια, να διαλέξουν ποιον αργόμισθο, εις-βάρος-τους-καλοζωισμένο, καταχραστή, ψεύτη, τεμπέλη προτιμούν να τους «εκπροσωπεί».
Μιλάω σκληρά, και σίγουρα υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά αυτές επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Έτσι πολλοί διαλέγουν να μην συμμετέχουν στο έγκλημα, και ένας τρόπος να το κάνουν είναι η αποχή. Γιατι ευτυχώς υπάρχουν ακόμα στην Ελλάδα άνθρωποι που κατάφεραν να παραμένουν σκεπτόμενοι, που
λάμπει το μάτι τους και η ζωή τους. Φιλότιμοι και περήφανοι, αγωνίζονται να ζήσουν ποιοτικά, να πετύχουν καλούς στόχους, να ξεφύγουν από τη μοσχαρίλα. Και
ναι, ξέρουν να χαίρονται όσα σου προσφέρει η χώρα και η εποχή μας, είτε
έχει καρτελάκι τιμής πάνω του είτε (ακόμα) όχι.
Όταν πρωτοέγραφα για την ιδέα των Κενοβουλευτών, τα ποσοστά αποχής ήταν μικρά, όπως μικρή ήταν και η εκφραζόμενη απαξίωση πολιτικού συστήματος και κομμάτων από τους Έλληνες. Κυβερνούσε τότε η ΝΔ, ένα από τα δύο «κόμματα εξουσίας» που δεκαετίες τώρα πετούν το ένα στο άλλο το μπαλάκι της διανομής του κράτους. Εξάλλου λεφτά υπήρχαν. Τα πολιτικά κόμματα φαίνονταν να έχουν φανατική υποστήριξη από τους φανατικούς οπαδούς τους, ενώ το «αγκάθι» των πολιτών που διάλεγαν αποχή, άκυρο, ή μικρότερα κόμματα, κρύβονταν επιμελώς κάτω από το χαλί. Το απαράδεκτα αντιδημοκρατικό εκλογικό μας σύστημα φρόντιζε για αυτό.
Οι Κενοβουλευτές ήταν μία πρόταση για ένα κόμμα κομμένο-και-ραμμένο ώστε να «εκπροσωπεί» τους συνειδητά απέχοντες από την ψήφο, όσους δηλαδή θεωρούν πως το τρέχον πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να τους εκπροσωπήσει. Ήταν μια ρομαντική, ουτοπική, ελαφρώς αναρχική ιδέα αντίδρασης «εντός του συστήματος». Και παραμένει τέτοια όσο δεν μαζευόμαστε αρκετοί να την υλοποιήσουμε χάριν ορθότητας και δικαιοσύνης. Δεν γίνεται να υπάρχει εξαγωγή ασφαλούς αποτελέσματος από μια καταμέτρηση που αγνοεί ένα τεράστιο (πλέον) μέρος του πληθυσμού, όσους δηλαδή διαλέγουν να μην ψηφίσουν. Αυτό θα το επιβεβαίωνε οποιοδήποτε εισαγωγικό βιβλίο Στατιστικής στο κεφάλαιο που αναφέρεται σε πληθυσμούς και επιλογή δείγματος. Μια δημοκρατία οφείλει να είναι δίκαιη, και δίκαιο δεν είναι πάντα ότι μας συμφέρει.
Βέβαια όλα αυτά είναι λεπτομέρειες. Το πολιτικό μας σύστημα είναι απλώς ένα γρανάζι σε μια πολύ μεγαλύτερη μηχανή. Όλα τα πολιτικά συστήματα που εφαρμόζονται σήμερα στον κόσμο είναι αντιδημοκρατικά. Κόμματα, εταιρίες, τράπεζες, μηχανισμοί που τρέφονται από ανθρώπινο κρέας. Η απληστία κυβερνά, η ανθρωπότητα παραμένει ηλίθια, όλα οδηγούν σε αδιέξοδο. Τρέξε λαγέ τρέξε, σκάψε την τρύπα, ξέχνα τον ήλιο. Και όταν τελικά η τρύπα τελειώσει, δεν μπορείς να κάτσεις, είναι ώρα να σκάψεις μια καινούργια. Απληστία συν Βλακεία ίσον Δυστυχία, σε παγκόσμια κλίμακα. Φοβούνται τον άνθρωπο και καταστρέφουν το μέλλον του. Ίσως να κάνουν καλά, τέτοιος που είναι.
Τα τελευταία δύο χρόνια ήρθε η παγκόσμια και εθνική χρεοκοπία, ο διασυρμός της Ελλάδας την οποία η ανίκανη-κακόβουλη-άσωτη διακυβέρνηση χρόνων εξέθεσε σε κάθε δυνατό κίνδυνο, τα καθημερινά νέα έκτακτα μέτρα, η ύφεση, τα νέα μέτρα, η νέα ύφεση, ο νέος διασυρμός εργαζομένων και ανέργων, το αδιέξοδο, το ξεπούλημα, ακόμα λιγότερη δημοκρατία… Όμως εδώ είναι Ελλάδα. Τι μας σταματά από το να γίνουμε διαφορετικοί και καλύτεροι; Θέλω την χώρα μου να είναι χαλαρή, καθαρή, και ευχάριστη. Θέλω μια χώρα που «να γίνεται», Δεν ονειρεύομαι μια δυτικού-τύπου Ελλάδα της σκληρής δουλειάς, της καριέρας, του ζω-για-την-εταιρία, της κατανάλωσης. Ας πρωτοτυπήσουμε και ας το κάνουμε αλλιώς, μικρή κοινωνία είμαστε, εγώ θα ελπίζω πως ίσως κάποτε μπορέσουμε. Στο κάτω-κάτω λίγα χρόνια πριν σπάνια εκφράζαμε ανοιχτά τέτοιους προβληματισμούς.
Επειδή πάνε για μιαν ακόμα φορά να κάνουν το μαύρο άσπρο οι απολογητές του Μνημονίου ποιος απ' αυτούς έκανε κριτική 20-30 χρόνια τώρα στην παθολογία της οικονομίας και στη διαχείρισή της απ' την εξουσία; Ούτε ένας!
Όταν έλεγε ο κ. Σημίτης ότι είναι «ισχυρή η Ελλάδα» ψέλλισαν οι εν λόγω ιδεολογικοί τρομοκράτες κάποιον αντίλογο; Κιχ δεν έβγαζαν παρά μόνον επαινούσαν το κράτος (που τώρα τους βρωμάει) κι έβριζαν τον λαό για λαϊκισμό. Ο λαός έφαγε τα χρήματα του λαού στο Χρηματιστήριο;
Η Αριστερά είναι κρατικιστική κι όχι οι εκσυγχρονιστές που έπηξαν, όπως οι προκάτοχοί τους Ανδρεϊκοί, το κράτος στους πρασινοφρουρούς, στους διορισμούς, τα ρουσφέτια;
Αυτοί που προσπαθούν σήμερα να τρομοκρατήσουν τον λαό με εκβιασμούς και διλήμματα χάριν της εφαρμογής του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου, δεν είναι οι ίδιοι που έκαναν τα ίδια με το Σχέδιο Ανάν;
Δεν είναι οι ίδιοι που 20-30 χρόνια τώρα δεν έχουν βρει ούτε μία λέξη να πουν κατά της Διαπλοκής, των Μιζαδόρων και των Νταβατζήδων;
Τολμούν οι νεοφιλελεύθεροι και βρίζουν τον λαό για τη χαμηλή διαφθορά, λες και δεν υπηρετούν οι ίδιοι την υψηλή διαφθορά, λες και δεν είναι οι περισσότεροι απ' αυτούς αργόμισθοι, εξαρτημένοι κι εξαρτήματα;
Ο λαός φταίει που φθίνουν τα σχολεία του; που διαλύονται τα νοσοκομεία του; που πληρώνει διόδια ακόμη και για να πάει για κατούρημα; Ο λαός έπαιρνε μίζες απ' την Ζήμενς; Ο λαός ή ο κ. Σημίτης πρώτα κι ύστερα ο Γιωργάκης την έστησαν στην Ελλάδα με τα σουάπς, τη δημιουργική λογιστική και την Γκόλντμαν Σακς;
*****
Μίλησε κανείς από όσους βρίζουν σήμερα τον λαό, την πλατεία, την Αριστερά και τη μάνα τους την ίδια για το υπερσούπερ σκάνδαλο των Ολυμπιακών Αγώνων;
Η θεία μου η Φωτούλα χρέωσε πατόκορφα τη χώρα ή αυτοί που καταχράστηκαν τα αποθεματικά των Ταμείων; οι ίδιοι που μετάλλαξαν σε τοξικά ομόλογα τον ιδρώτα των εργαζομένων. Ποιοι εκμαύλισαν τον λαό με τις αγροτικές επιδοτήσεις; ποιοι ξεπάτωσαν τη γεωργική παραγωγή; Ποιοι 20-30 χρόνια τώρα πνίγουν με τη γραφειοκρατία και το λάδωμα όποιον επιχειρηματία δεν είναι κρατικοδίαιτος; όποιον δεν γίνεται «δικός τους» κι αυτοί «δικοί του»;
Δεν ήταν οι Πασόκιοι που καθιέρωσαν την ήσσονα προσπάθεια; δεν ήταν οι Νεοδημοκράτες που κυβέρνησαν με το «σύστημα ΠΑΣΟΚ»; Δεν ξεχαρβάλωσαν και οι δύο μαζί κάθε έννοια αξιοκρατίας;
Δεν είναι αυτά τα δύο κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. άτινα τώρα συναγωνίζονται σαν σε καλλιστεία ποιο είναι πιο τροϊκανό (με ολίγην από Κωλοτούμπεν και Ντόρα), τα ίδια ακριβώς κόμματα που έχουν επιβάλει στη χώρα επί 30 χρόνια τη λιτότητα κι όχι την ανάπτυξη;
*****
Σήμερα έχουμε την πιο ακροδεξιά, νεοφιλελεύθερη και αντιδραστική κυβέρνηση απ' τη μεταπολίτευση και όλο αυτό είναι η μοιραία κι αναγκαστική κατάληξη μιας αντεθνικής και αντιλαϊκής πορείας, άκρως ταξικής υπέρ του κεφαλαίου και της αρπαχτής (θεσμικά αυτός είναι ο καπιταλισμός: μια αέναη αρπαχτή), υπέρ των ξένων επικυριάρχων Φράγκων κι Οθωμανών, εκτός αν φταίει πάλι ο λαός που το Ανατολικό Σύνορο έχει έρθει στον 25ο Μεσημβρινό και το Δυτικό Σύνορο δεν περιλαμβάνει πλέον ούτε ΔΕΗ, ούτε λιγνίτες, ούτε ύδατα, ούτε ΑΟΖ, ούτε καν την αξιοπρέπειά μας την ίδια.
Αυτοί που βρίζουν σήμερα τον λαό και τον κατηγορούν για όσα οι ίδιοι του έκαμαν, αυτοί που του σπάνε το ηθικό, θρασείς, δειλοί κι αδιάντροποι, χωρίς ίχνος αγάπης για όσα κριτικάρουν, θα αφήσουν στην Ιστορία το ίχνος που άφησαν εκείνα τα σκυλιά που γαύγιζαν τα καραβάνια...
(Δημοσιεύτηκε. 23.VI.2011 στην Ελευθεροτυπία, '' Ναυτίλος'')
Θυμωμένος, αγανακτισμένος, και απογοητευμένος. Αναξιοπρεπής και επαίτης. Σιχαμένος με όλους εσάς, με εμένα, με το σύστημά σας, με το σύστημά μου. Η Ελλάδα που αγαπώ και με κράτησε ακόμα εδώ...
...διαφέρει πολύ από το παραδοτέο:
Ελλάδα. Μια κοινωνία από ζώα, αμόρφωτα πιθήκια. Καρακιτσαριό, γυφτιά και αηδία. Και οι εκπρόσωποί μου μου αξίζουν, τέτοιος που είμαι. Μου αξίζει να με έχουν γραμμένο στα "τρυφερά" τους. Τόσα χρόνια να με δουλεύουν, να με εκμεταλλεύονται, να με αφήνουν να πνίγομαι στην διαπλοκή τους. Μου αξίζει. Μάς αξίζει. Το πρόβλημα είναι παντού, στην οικονομία απλά είναι χειροπιαστό και φάνηκε. Από την εποχή του παππού μου θυμάμαι "λιτότητα", και "σφίξε το ζωνάρι". Ποτέ ελπίδα. Ποτέ δικαιοσύνη. Και τώρα για αυτό το μπουρδέλο χρωστάω, λένε, και θα πληρώνω. Για πάντα.
Χέστηκα για τα μέτρα του "μεσοπρόθεσμου". Και ας με στοχοποιούν πάλι. Και ας μου ζητάνε πράγματα που δεν έχω. Ενώ αυτοί που είναι στα μέσα και στα έξω του συστήματος, και τρώγανε, τρώνε, θα τρώνε, σίγουρα γελάνε με το πόσο μαλάκας μπορεί να είμαι. Γιαυτό δημιουργήθηκε (πριν πολλά χρόνια) η ιδέα των Κενοβουλευτων. Γιατί ήμασταν ήδη αγανακτισμένοι. Γιατί οι άλλοι, οι κοινο-βολευτές, οι περισσότεροι τουλάχιστον του κοινοβουλίου, ήταν και είναι και αυτοί μέσα στο παιχνίδι. Διάλεξαν να μην είναι μέρος της λύσης, και σιγούρεψαν τη θέση τους σαν μέρος του προβλήματος. Δεν καταλαβαίνω πλέον τι ρόλο βαράνε. Τους ενημερώνει κανείς; Δρόμο! Μήπως τους έχουν βάλει μπροστάρηδες να φάνε όλο το βρομόξυλο, την ώρα που άλλοι θα κάνουν το μεγάλο πάρτι; Δεν το κοιτάνε λίγο; Φιλικά το λέω, μπας και γλυτώσουν και αυτοί και εμείς.
Αλλαγή διάθεσης. Τώρα παραδίνομαι αμετάκλητα και άνευ όρων. Στα σκουλήκια.
Παρεμπιπτόντως, μου έστειλαν και αυτό:
ΤΟ ΞΕΡΑΤΕ ΑΥΤΟ?
ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΡΥΒΟΥΝ ΕΠΙΜΕΛΩΣ ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ?
ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΣΠΡΩΧΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΠΟΧΗ?
ΟΧΙ ΚΥΡΙΟΙ. ΟΛΟΙ ΛΕΥΚΟ
....Τα ψηφοδέλτια τα διακρίνουμε σε έγκυρα, άκυρα και λευκά. Το κάθε ένα από αυτά τα ψηφοδέλτια έχει την δικιά του αρίθμηση κατά την εξαγωγή τους από την κάλπη. Τα έγκυρα εκφράζουν την επιλογή προτάσεων που δίδουν τα εκάστοτε πολιτικά κόμματα. Τα άκυρα εκφράζουν κάποια παραβίαση των παραπάνω αρχών και τέλος η λευκή ψήφος αποτελεί αρνητική ή ουδέτερη πολιτική τοποθέτηση απέναντι στις προτεινόμενες προτάσεις των κομμάτων.
Τι συμβαίνει στην περίπτωση που οι λευκές ψήφοι αποτελούν το 50% συν 1 του εκλογικού σώματος;
Όταν το 50% συν ένα του εκλογικού σώματος επιλέξει την λευκή ψήφο τότε υπάρχει πρόβλημα αντιπροσώπευσης και έκφρασης του κυρίαρχου λαού από τους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με βάση την αρχή της Δεδηλωμένης (δήλωση της βούλησης του λαού), της Λαϊκής Κυριαρχίας και την αρχή της Ισότητας της ψήφου πρέπει να διαλύσει τους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς, να ορίσει υπηρεσιακή κυβέρνηση και να δώσει εντολή σχηματισμού νέων πολιτικών σχηματισμών προκειμένου να εκφράσουν την λαϊκή βούληση.
Παράδειγμα: 1) Έστω ότι έχουμε τις Α,Β,Γ,Δ και Ε πέντε προτάσεις προς ψήφιση (η ψηφοφορία θα διεξαχθεί με βάσει ΠΔ 96/2007 το οποίο ισχύει και σήμερα) και υπάρχει το δικαίωμα της λευκής ψήφου από τους εκλογείς. Ο αριθμός των εκλογέων είναι εκατό (100) άτομα .
Από τα αποτελέσματα της ψηφοφορία προκύπτει ότι οι πενήντα ένας (51) ψήφισαν λευκό και 30 την Α πρόταση, 10 την Β, 5 την Γ , 2 την Δ, 1 την Ε και 1 άκυρο. Η πλειοψηφία των εκλογέων (51%) ψήφισε λευκό ( πλειοψηφικό σύστημα) και το λευκό αποτελεί συνειδητή επιλογή (και όχι αδιαφορία γιατί αυτή εκφράζεται από την αποχή ) που εκφράζει αρνητική ή ουδέτερη στάση τόσο απέναντι στις παραπάνω πέντε προτάσεις όσο και σε αυτούς που τις εκφράζουν. Τότε οι παραπάνω, αφού έχουν απολέσει την νομιμοποίηση τους να μιλούν εκ μέρους της πλειοψηφίας, πρέπει να αποσυρθούν (γιατί ανάλογη χρήσης έχουν και τα λευκά όταν έχουν μικρό ποσοστό, επίσης δεν υπάρχει εκπρόσωπος του λευκού) γιατί αυτό είναι το σαφές μήνυμα της λευκής ψήφου. Στη συνέχεια πρέπει να γίνουν ζυμώσεις, καταγραφή τάσεων και επιλογή (π.χ. δημοψηφίσματα) για το τι ζητάει η πλειοψηφία των εκλογέων και να διαμορφωθούν νέες προτάσεις που θα περικλείουν αυτές τις τάσεις της πλειοψηφίας Οι εκπρόσωποι αυτών των προτάσεων πρέπει να μπορούν να εκφράσουν την πλειοψηφία.
Παράδειγμα: 2) Σε σχετική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Πρώτο Τμήμα) , που αφορά την υπόθεση Πασχαλίδη, Κουτμερίδη και Ζαχαράκη κατά Ελλάδος αρ. απόφασης: Ν Φ092.22-2512-1/1 10/4/2008 στο κεφάλαιο Εφαρμογή στην παρούσα υπόθεση και στην παράγραφο 32 αναφέρεται ΄΄ Περαιτέρω , το Δικαστήριο …..σώματος. Ειδικότερα, επιλέγοντας το λευκό ψηφοδέλτιο, ένα μέρος του εκλογικού σώματος της μείζονος εκλογικής περιφέρειας της Κεντρικής Μακεδονίας επιθυμούσε να εκφράσει την αποκήρυξη όλων των πολιτικών σχηματισμών.΄΄ Όλη η απόφαση στο www.nsk.gr/edad/ee474.pdf. Δηλαδή, σύμφωνα με τα παραπάνω, η λευκή ψήφος αποκηρύσσει όλα τα πολιτικά κόμματα. Όταν το ποσοστό της λευκής ψήφου υπερβαίνει το 50% συν 1 του εκλογικού σώματος τότε μήπως διαλύονται τα πολιτικά κόμματα;
Αν στο Σύνταγμα α.41 παρ. 1΄΄ ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δύναται να διαλύσει την Βουλή εάν αυτή ευρίσκεται εν προφανή δυσαρμονία με το λαϊκό αίσθημα………΄΄ στην άνω περίπτωση που σε μεγάλο ποσοστό (50% συν 1) του εκλογικού σώματος αποκηρύσσει, με την ψήφο του, τα πολιτικά κόμματα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ως ρυθμιστής του πολιτεύματος – αρχηγός της πολιτείας (α30 παρ.1 του Συντάγματος ) θα πρέπει να διαλύσει όλα τα κόμματα (αρχή της λαϊκής κυριαρχίας).
Στο α. 52 του Συντάγματος αναφέρει περί της ΄΄Γνήσια και ανόθευτη εκδήλωσης της λαϊκής κυριαρχίας΄΄ και αφορά την πληροφόρηση του λαού από τα ΜΜΕ. Ο λαός είναι ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΤΟΣ για την δύναμη της λευκής ψήφου. Οι δημοσιογράφοι είναι επιλήσμονες των καθηκόντων τους έναντι στον ελληνικό λαό γιατί ο τελευταίος είναι εντελώς απληροφόρητος για την δύναμη της λευκής ψήφου. Η λευκή ψήφος αποτελεί την μεγαλύτερη, δημοκρατικότερη και κυρίως ουσιαστικότερη μορφή διαμαρτυρίας στα δημοκρατικά καθεστώτα. Η λευκή ψήφος είναι πολιτική απόφαση που αποκηρύσσει το πολιτικό σκηνικό και στην εκλογική διαδικασία έχει την μορφή πολιτειακού δημοψηφίσματος.
Αν δεν ισχύουν τα παραπάνω, τι νόημα θα είχε η επιλογή της λευκής ψήφου από το εκλογικό σώμα και ποια θα ήταν η ουσία της στην εκλογική διαδικασία με βάσει των αρχών της δεδηλωμένης και της λαϊκής κυριαρχίας ; Μήπως ο πολίτης – εκλογεύς ασκώντας το ανώτερο δημοκρατικό του δικαίωμα, συμμετέχοντας με την ψήφο του στις εκλογές, επιλέγοντας λευκό ουσιαστικά η ψήφος του είναι υποδεέστερη και άνευ σημασία για το εκλογικό σώμα καταπατώντας την αρχή της ισότητας; Θα έπρεπε τότε να υπάρχουν μόνο τα έγκυρα και τα άκυρα ψηφοδέλτια που σημαίνει ότι θα έπρεπε υποχρεωτικά να υιοθετήσουμε μία από τις επιλογές που δίδουν τα πολιτικά κόμματα χωρίς δικαίωμα άλλης επιλογής, όπως γίνεται ουσιαστικά σήμερα γιατί ποτέ δεν άνοιξε η συζήτηση για τις δυνατότητες που προσφέρει στο εκλογικό σώμα η λευκή ψήφος. Το Σύνταγμα της Ελλάδος προστατεύει τον κυρίαρχο λαό και το Δημοκρατικό πολίτευμα και όχι το status quo (ηγεμονία) των πολιτικών κομμάτων και των υποψηφίων τους.
Στα δημοκρατικά πολιτεύματα λοιπόν έχει προβλεφθεί το πώς ο κυρίαρχος λαός έχει την δυνατότητα να απαλλαγεί από τους πολιτικούς σχηματισμούς και τους υποψηφίους αυτών βοηθώντας στην εξέλιξη του πολιτικού μας συστήματος. Αν οι τυχόν ομάδες πίεσης (Τράπεζες, Εκδότες, ΜΜΕ, Βιομήχανοι κ.ά.) έχουν βρεθεί πάνω από το πολιτικό σύστημα και αυτό εκτελεί εντολές τους πώς αλλιώς μπορεί ο κυρίαρχος λαός να απεγκλωβιστεί ειρηνικά από όλα αυτά; Όταν το πολιτικό σκηνικό συνολικά είναι κατώτερο σε πολιτικές, αξίες και ήθος από την κοινωνία δεν θα πρέπει να μπορεί να απαλλαγεί από αυτό ή θα πρέπει και η κοινωνία να γίνει σαν και αυτούς; Στη Δημοκρατία μόνο επιλέγεις; δεν μπορείς να απορρίπτεις; Οι πολιτικοί σήμερα είναι αυτοί που ουσιαστικά ασκούν την νομοθετική, εκτελεστική και ελεγκτική εξουσία και όπως είναι φανερό, αν το πολιτικό σύστημα είναι σάπιο, δεν υπάρχει πιθανότητα τιμωρίας πολιτικών προσώπων ή επιχειρηματιών. Η λευκή ψήφος έχει την δυνατότητα να ΄΄καθαρίσει΄΄ το παρακμάζον πολιτικό σύστημα και να δώσει την δυνατότητα στον κυρίαρχο λαό να θέσει νέους κανόνες διακυβέρνησης.
Είναι ευκαιρία να διδάξουμε δημοκρατία όλο τον κόσμο και να τους αποδείξουμε ότι στη Δημοκρατία οι λαοί δεν εγκλωβίζονται σε ΄μέτριες΄ από το σύστημα προτεινόμενες επιλογές αλλά μπορούν να τις αποσύρουν και να αναζητούν αυτό που τους εκφράζει. Εκπομπή για τη λευκή ψήφο δεν έχει γίνει ποτέ, γιατί;
Δεν ξέρω ακόμα αν όσα λέει είναι σωστά. Αν κάποιος ξέρει, ας με ενημερώσει. Αν είναι σωστά, αξίζει να διαδοθεί.
Πάλι αλλαγή. Είμαι αναρχικός. Με την έννοια ότι απεχθάνομαι την επιβολή, την καταστολή, τον νόμο, τον έλεγχο. Ο άνθρωπος πρέπει να έχει γνώση. Ιδανικά, αν την έχει, ξέρει να διακρίνει το καλό από το κακό, και άρα ξέρει να ζει ελεύθερος, ελέγχοντας μόνος τις πράξεις του. Αυτό ίσως ήταν το αρχικό όραμα Επιστήμης και Θρησκείας. Η γνώση του καλού και του κακού. Όμως ο άνθρωπος παραμένει ζώο (κυριολεκτικά και μεταφορικά) και υιοθετεί συστήματα και "-ισμούς" για να μπορέσει να έρθει σε "κοινωνία". Όταν όμως αρχίζει η συγκέντρωση δύναμης κάθε "-ισμός" μεταλλάσσεται σε τυραννία. Κομμουνισμός, καπιταλισμός, σοσιαλισμός. Πάντα υπάρχει κάποια καλή και ηθική βάση στο υπόβαθρο. Όμως στην πράξη τα συστήματα αποτυγχάνουν να υλοποιήσουν την ιδέα. Γιατί είμαστε ζώα. Οραματίζομαι. Ίσως αν αντί για κράτη δημιουργούσαμε κοινότητες ανθρώπων που να εφαρμόζει η κάθε μία το σύστημα της αρεσκείας της σε απόλυτο βαθμό, να πετύχαιναν. Αρκεί ο άνθρωπος να μπορεί ελεύθερα να επιλέγει σε ποια κοινότητα θα συμμετέχει, ζώντας και συνεισφέροντας στο σύστημα που πιστεύει, όσο το πιστεύει, και να μπορεί να μετακινείται ελεύθερα σε μία άλλη όταν θεωρήσει πως εκείνη εφαρμόζει ένα σύστημα που του ταιριάζει περισσότερο. Ουτοπίες θα πεις. Μέρες πού είναι, και με όσα συμβαίνουν, και εγώ το έχω ρίξει σε φιλοσοφίες και θεωρίες του καφενέ, το ζώον.
Quiz: Πόσες φορές είπα "ζώο" σε αυτό το post;
Υ.Γ. Για κάποιο λόγο που χρήζει ψυχανάλυσης, μετά τα χθεσινά μου έρχεται στο μυαλό αυτή η σκηνή.
Το Sound the Alarm των Thievery Corporation που παίζει πολύ στην δική μουπλατεία. Άντε μήπως ξυπνήσουμε λίγο. Στο ίδιο πνεύμα (και παρόμοιο στυλ) προτείνω, αμέσως μετά, να παίζει το Debris των Asian Dub Foundation. Τα lyrics του (αν και αναφέρονται στην επίπτωση της αποικιοκρατικής Αγγλίας στην Ινδία) ταιριάζουν μια χαρά:
The gold that you stole The pillage and the plunder Is it any wonder that we're here? It ain't no mystery The fecting and the shooting That's the real history We're only here 'cos you were there Consequences of your global pillage I never had the feeling to either destroy or conquer I sift to the debris you left in your wake When you pushed us in to third place When the truth is uncovered and the story's been told you won't be able to look me in the face .....
Εμμένω στην λέξη "plunder" ("λαφυραγωγώ"). Χώρα λαφυραγωγιμένη, αλλά μάλλον τώρα θα ξεπεραστεί κάθε προηγούμενο. Όλα αυτά τα σκληρά μέτρα, οι απαράδεκτοι όροι, η διαρκής πίεση, η ασυνέπεια, η ανικανότητα εύρεσης λύσης, τα ψέμματα, είναι εύκολο να σκεφτεί κανείς πως γίνονται για να πείσουν και τον τελευταίο πολίτη πως πρέπει να δώσουμε κοψοχρονιά ότι αξίζει στη χώρα μπας και επιβιώσουμε. Όταν δεν θα υπάρχει τίποτε άλλο να δωθεί, να θυμάστε τα λόγια μου, όλα ξαφνικά όλα θα σταματήσουν. Ούτε spreads, ούτε τοκογλυφικά επιτόκια και πανωτόκια, ούτε αρνητικές αξιολογήσεις, όλα καλά. Και για τα δάνεια θα τα βρούμε βρε παιδί μου. Πορτογαλία ετοιμάσου.
Αφήνω για λίγο την Νέα Οικονομία (στην οποία εξάλλου αναφέρθηκα στα δύο προηγούμενα posts) και καταπιάνομαι με κάτι ποιο κοντά στην Πραγματική Οικονομία, των εσόδων, των φόρων, και των επενδύσεων.
Αφορμή για αυτό μου έδωσε η νέα(;) υπηρεσία η οποία παρέχεται από το Υπουργείο Οικονομικών σε όσους φορολογούμενους καταθέτουν ηλεκτρονικά την δήλωση εισοδήματος τους. Μαζί με την εκκαθάριση, ο φορολογούμενος παίρνει και ένα έγγραφο που περιγράφει τους τελικούς αποδέκτες των φόρων.
Δηλαδή που θα επενδυθούν τα λεφτά του.
Ενδιαφέρον και μπράβο (το λέω ειλικρινά)! Όμως, μήπως τελικά είναι καλύτερα να μην ξέρει;
Διαβάζω (και παραθέτω) ένα τέτοιο έγγραφο και με απέραντη εθνική υπερήφανα φωνάζω "Εύγε!" για το είδος των επενδύσεων που θα γίνουν:
2046€ (ή 26%) για Συντάξεις, ηλίθιε φορολογούμενε. Εσύ που δεν θα πάρεις ποτέ σύνταξη. Που πληρώνεις ήδη το ταμείο σου κάθε μήνα για το σκοπό αυτό. Ε, εντάξει, τα λεφτά των ταμείων τα φάγανε κάτι λαμόγια πριν μερικά χρόνια (ποτέ δεν έμαθες το πώς- ποιος-και-τι), όμως αυτά έχει η ζωή. Οπότε, δίκαιο και μπράβο!
1552€ (ή 20%) για Τόκους. Εσύ, ηλίθιε φορολογούμενε, δεν φρόντιζες πάντα να μην χρωστάς; Θέλεις δηλαδή η χώρα σου να είναι ασυνεπής; Πήραμε κάποια δανειάκια, έπρεπε να στηριχτούν τόσα υπέροχα πολιτικά κόμματα, φίλοι, τράπεζες κλπ. Δεν στο είπαν να μην σε στενοχωρήσουν και μας πάθεις τίποτα. Άσε που μπορεί να μην συμφωνούσες με τους όρους -ή τους λόγους- και να χαλάγαμε τις καρδιές μας. Όμως ότι έγινε-έγινε, να μην πληρωθούν τουλάχιστον οι τόκοι; Δεν είπαμε να ξεχρεώσουμε κιόλας! Αμάν! - Τι; Είναι πολλά; Ναι αλλά από την άλλη μεριά δες πόση οικονομία θα γίνει αλλού. Για παράδειγμα:
306€ (ή 4%) για Υποδομές και Μεταφορές. Αχ οι υποδομές και οι μεταφορές… Τι να πει κανείς για τις υπέροχες υποδομές της χώρας, τους άψογους δρόμους, τα μέσα μαζικής μεταφοράς, τους σιδηροδρόμους. Όλα τέλεια. Άρα δεν χρειάζονται άλλα λεφτά. Ως γνωστόν, έχουν ήδη κατασκευαστεί πλήρως και λειτουργούν με άψογο τρόπο οι σταθμοί διοδίων εθνικών οδών. Εντάξει, ίσως να μην κατασκευαστούν ποτέ οι ίδιες οι εθνικές οδοί, αλλά οι σταθμοί λειτουργούν και παρέχουν ανελλιπώς τις υπηρεσίες τους στους ιδιώτες επενδυτές. Και όλα αυτά, όπως είναι προφανές, με ελάχιστο κόστος και τεράστια εξοικονόμηση χρημάτων. Αλλά εσύ όλο παραπονιέσαι, γκρινιάρη φορολογούμενε!
71€ (ή κάτι λιγότερο από 1%) για Δικαιοσύνη. Φτάνουν, αφού και αλλιώς, άμα δεν έχεις μπάρμπα στην Κορώνη δεν πρόκειται να δικαιωθείς σε αυτή τη χώρα. Άσε που άμα είχες δικαιοσύνη μπορεί να γινόταν καμιά ζημία και να γινόταν γνωστά αυτά τα πώς-ποιος-και-τι που λέγαμε παραπάνω. Εύγε, 71€ και πολλά είναι.
55€ (ή μιάμιση κούτα τσιγάρα) για Περιβάλλον. Είμαστε και θα είμαστε πάντα μια χώρα πρασίνου, πράσινης ανάπτυξης, πράσινου ήλιου και πράσινων αλόγων. Το περιβάλλον είναι προτεραιότητα-νούμερο-1, όπως εξάλλου φαίνεται από το καταπληκτικό ποσό των 55€ από τα 7840€ που θα επενδυθούν στο περιβάλλον. Στο πράσινο. Ποσό ικανό για να καλυφθούν οι πραγματικοί περιβαλλοντολογικοί στόχοι της χώρας, όπως η διατήρηση των αυθαίρετων χωματερών, η απόρριψη αποβλήτων όπου να ναι, η καταπάτηση προστατευόμενων περιοχών κλπ. Όλα αυτά είναι τζάμπα, άρα 55€ και φτάνουν και περισσεύουν. Ορθόν και σοφόν!
Ας ξεχάσω καλύτερα πως το διάβασα, μήπως και κοιμηθώ το βράδυ. Τελικά ήταν καλύτερα να μην ξέρω!
Υ.Γ. Έχω γράψει και παλιότερα πως είμαι ένας «προνομιούχος». Έχω (ακόμα) εργασία. Έχω (ακόμα) κάποια έσοδα. Μάλιστα έχοντας συμβάλει (έστω σε μικρό βαθμό) στις εξαγωγές τις χώρας με προϊόντα που έχω δημιουργήσει και πωλούνται στο εξωτερικό, νιώθω περήφανος πως έφερα και λίγο συνάλλαγμα στην χώρα. «Δυστυχώς» όμως ανήκω στην κατηγορία αυτών των Ελλήνων Β’ διαλογής, που δεν έχουν ούτε κρυφά έσοδα, ούτε μίζες κλπ. Ότι παίρνω (και ΔΕΝ παίρνω, όπως θα εξηγήσω παρακάτω) τα δηλώνω, με ειλικρίνεια, κάθε χρόνο από την πρώτη μέρα που εργάζομαι. Έκτοτε, επίσης κάθε χρόνο, πληρώνω σοβαρότατα ποσά (χαριτολογώντας λέω «το αντίστοιχο ενός μικρού αυτοκίνητου») σε φόρο εισοδήματος. Φέτος ομολογουμένως λιγότερα από ποτέ, αλλά σε κάθε περίπτωση μετά τους φόρους σπάνια μου μένει έστω μια δεκάρα στην τράπεζα (το ρεκόρ νομίζω ήταν όταν μου έμειναν 30€, πολλά χρόνια πριν). Για αποταμίευση ούτε λόγος. Και δεν νομίζω πως ζω τόσο έκλυτο και σπάταλο βίο που να δικαιολογεί τέτοιο χάλι. Απλά πληρώνω το ότι είμαι ειλικρινής. Τα τελευταία χρόνια το να μαζέψω τα χρήματα για να πληρώσω φόρους έχει καταντήσει άθλος. Φέτος φαντάζει απλά αδύνατον. Βλέπεις, τα χρήματα που καταγράφονται ως έσοδα στην φορολογική μου δήλωση είναι και αυτά σε μεγάλο βαθμό ΑΕΡΑΣ. Καθώς η πραγματική οικονομία «έκατσε» εντελώς, και η φούσκα της δυνατής Ελληνικής ανάπτυξης έσκασε, η ύφεση έδωσε την απόλυτη δικαιολογία για ασυνέπεια στις ιδιωτικές συναλλαγές, ασυνέπεια που οφείλεται άλλες φορές σε πραγματικά αίτια και άλλες όχι. Καθώς οι άλλοι σου χρωστάνε, σε λίγο χρωστάς και εσύ σε άλλους. Φαύλος κύκλος που παρασύρει τους πάντες, «νοικοκύρηδες» και απατεώνες. Για τους τελευταίους, τους αεριτζήδες, αυτοι ξεσαλώνουν καθώς πλέον δεν διαφέρουν από τους συνεπείς. Ρευστό χρήμα δεν κυκλοφορεί,οι μεταχρονολογημένες επιταγές πάνε σύννεφο, οι ακάλυπτες σπάνε ρεκόρ. Τα «έσοδα» μου είναι σε μεγάλο βαθμό χρήματα που ευελπιστώ πως ίσως πάρω κάποτε στο μέλλον (η ελπίδα πεθαίνει τελευταία), χρέη προς εμένα, όχι ρευστό. Έως τότε με τι θα καλύψω τους φόρους που πρέπει να πληρωθούν εδώ-και-τώρα; Μάλλον ήρθε η ώρα να μάθω και εγώ να χρωστάω ή να κλέβω το Ελληνικό Κράτος και όχι μόνον.
«…δημιουργεί ένα τεράστιο κερδοσκοπικό καζίνο που ειδικεύεται στην ενέργεια. Οι χρηματιστές [] καταφεύγουν σε σύνθετα χρηματοοικονομικά προϊόντα, για να στοιχηματίσουν στα συμβόλαια μελλοντικής παράδοσης, μια αγορά μέσα στην οποία διαπραγματεύονται δυνητικές παραγωγές ή δυνητικά φορτία [πετρελαίου]».
Διαπραγματεύονται αέρα. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί ανεβαίνει η τιμή του πετρελαίου.
Διαβάζοντάς το παραπάνω, θυμήθηκα κάτι πολύ πιο παλιό. Το βιβλίο του Mark Twain με τίτλο «Roughing It», όπου περιγράφει τις εμπειρίες του στην αμερικανική δύση (Νεβάδα) το 1860. Στο κεφάλαιο 44, μια φήμη πως η έρημος έχει τεράστια κοιτάσματα ασημιού και χρυσού φέρνει χιλιάδες χρυσοθήρες οι περισσότεροι των οποίων δεν βρίσκουν τίποτε. Άρα χρυσάφι τζίφος. Παρόλα αυτά εφευρίσκουν την νέα μέθοδο κερδοφορίας του σύγχρονου κόσμου:
Surely nothing like it was ever seen before since the world began. Every one of these wild cat mines -- not mines, but holes in the ground over imaginary mines -- was incorporated and had handsomely engraved "stock" and the stock was salable, too. It was bought and sold with a feverish avidity in the boards every day. You could go up on the mountain side, scratch around and find a ledge (there was no lack of them), put up a "notice" with a grandiloquent name in it, start a shaft, get your stock printed, and with nothing whatever to prove that your mine was worth a straw, you could put your stock on the market and sell out for hundreds and even thousands of dollars. To make money, and make it fast, was as easy as it was to eat your dinner.
Μεταφράζω ελεύθερα:
Σίγουρα τίποτα τέτοιο δεν είχε συμβεί ποτέ από την αρχή του κόσμου. Κάθε ένα από αυτά τα άχρηστα ορυχεία - όχι ορυχεία, αλλά τρύπες στο έδαφος πάνω σε φανταστικά ορυχεία – οργανώνονταν ως εταιρεία και αποκτούσαν όμορφα διακοσμημένες «μετοχές», και οι μετοχές ήταν προς πώληση. Αγοράζονταν και πωλούνταν καθημερινά, σε συνεδριάσεις που χαρακτηρίζονταν από πυρετώδη πλεονεξία. Θα μπορούσες να πας στην πλαγιά ενός οποιοδήποτε βουνού, με τίποτα τριγύρω, να βρεις μια προεξοχή ή ένα λόφο (δεν υπήρχε έλλειψη αυτών), να βάλεις εκεί μία πινακίδα «προειδοποίησης» που να δίνει στο μέρος ένα στομφώδες όνομα, να ξεκινήσεις το σκάψιμο ενός πηγαδιού, μετά να τυπώσεις μετοχές, και χωρίς να υπάρχει τίποτα απολύτως που να αποδεικνύει ότι το ορυχείο σου αξίζει μισή δεκάρα, να βάλεις τις μετοχές σου στην αγορά και να τις ξεπουλήσεις όλες για εκατοντάδες ή ακόμη και χιλιάδες δολάρια. Το να βγάλεις λεφτά, και μάλιστα γρήγορα, ήταν τόσο εύκολο όσο το να φας το δείπνο σου.
Τέτοιοι (ή φίλοι τέτοιων) είναι και οι μηχανισμοί που μας κυβερνούν, μας αγοράζουν και μας πωλούν.
Οι άνθρωποι καταλαβαίνουν σιγά σιγά πως η ταμπελίτσα "ΠΩΛΕΙΤΑΙ" που έχουν κρεμασμένη στην πλάτη τους ενοχλεί. Ένα θαυμάσιο κίνημα πολιτών ξεκίνησε από τη Μαδρίτη. Καθώς θα βρίσκεστε στην παραλία ή καλύτερα σε μια πλατεία, ορίστε μερικές προτάσεις για διάβασμα, για μικρούς και μεγάλους, και είναι στο ίδιο πνεύμα:
Είμαστε απλοί άνθρωποι. Είμαστε σαν κι εσάς: άνθρωποι που κάθε πρωί πηγαίνουν να σπουδάσουν, να εργαστούν ή να βρουν δουλειά, άνθρωποι που έχουν οικογένεια και φίλους. Είμαστε άνθρωποι που εργάζονται σκληρά κάθε ημέρα για να ζήσουν και να προσφέρουν ένα καλύτερο μέλλον στους γύρω μας.
Κάποιοι από εμάς είναι προοδευτικοί, κάποιοι άλλοι συντηρητικοί. Μερικοί έχουν «πιστεύω», μερικοί δεν έχουν. Μερικοί έχουν συγκεκριμένη ιδεολογία, και άλλοι είναι απολίτικοι. Ολοι μας όμως είμαστε ανήσυχοι και θυμωμένοι από τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις που βλέπουμε γύρω μας. Από τη διαφθορά των πολιτικών, των επιχειρηματιών, των τραπεζιτών... Από το ότι οι απλοί άνθρωποι αισθάνονται αβοήθητοι.
Αυτή η κατάσταση μας πληγώνει όλους καθημερινά. Ομως αν ενωθούμε μπορούμε να την αλλάξουμε. Ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε το χτίσιμο μιας καλύτερης κοινωνίας.
Πιστεύουμε ότι:
-Προτεραιότητα για κάθε προηγμένη κοινωνία πρέπει να είναι η ισότητα, η πρόοδος, η αλληλεγγύη, η ελευθερία της συμμετοχής στον πολιτισμό, την οικολογική βιωσιμότητα και την ανάπτυξη, την ευημερία και την ευτυχία των ανθρώπων.
-Υπάρχουν βασικά δικαιώματα που πρέπει να προστατεύονται στην κοινωνία μας: το δικαίωμα στη στέγαση, την απασχόληση, τον πολιτισμό, την υγεία, την εκπαίδευση, την πολιτική συμμετοχή, την ελεύθερη προσωπική ανάπτυξη, τα δικαιώματα του καταναλωτή, το δικαίωμα για μια υγειή και ευτυχισμένη ζωή.
-Με τον τρόπο που λειτουργούν σήμερα η κυβέρνηση και το οικονομικό μας σύστημα αδυνατούν να αντιμετωπίσουν αυτές τις προτεραιότητες και αυτό αποτελεί πλέον εμπόδιο για την πρόοδο των ανθρώπων.
-Δημοκρατία σημαίνει κυβέρνηση του λαού (δήμος = λαός, κράτος = κυβέρνηση), και αυτό θα πρέπει να συμβαίνει. Αντίθετα, ξέρουμε όλοι ότι το πολιτικό μας σύστημα δεν θέλει καν μας ακούσει. Το καθήκον τους θα έπρεπε να είναι να μεταφέρουν τη φωνή μας στα εθνικά και διεθνή θεσμικά όργανα, να διευκολύνουν την συμμετοχή των πολιτών μέσα από κανάλια άμεσης επικοινωνίας, να λειτουργούν προς όφελος της ευρύτερης κοινωνίας και όχι υπέρ των πλουσίων που ευημερούν εις βάρος μας, όχι ακολουθώντας πιστά μονάχα τις προσταγές των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων τα οποία έχουν επιβάλει τη δικτατορία και την κομματοκρατία.
-Η συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια των λίγων παράγει ανισότητα, προκαλεί εντάσεις, φέρνει αδικία, η οποία οδηγεί στη βία. Κι εμείς την απορρίπτουμε.Το απαρχαιωμένο οικονομικό μοντέλο παγιδεύει την ατμομηχανή της κοινωνίας μέσα σε ένα φαύλο κύκλο όπου οι λίγοι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι πολλοί βουλιάζουν στη φτώχεια τη μιζέρια. Και έτσι καταρρέουμε. Μοναδικός σκοπός του συστήματος είναι η συσσώρευση κεφαλαίων σε βάρος της αποτελεσματικότητας και της ευημερίας της κοινωνίας.
-Η σπατάλη πόρων οδηγεί στην καταστροφή του πλανήτη, δημιουργώντας ανεργία και οι καταναλωτές πολίτες αποτελούν μέρος του κέντρου βάρους σε ένα μηχάνημα σχεδιασμένο να εμπλουτίσει μια μειοψηφία που δεν ξέρει τις ανάγκες μας.
-Είμαστε ανώνυμοι αλλά χωρίς εμάς τίποτα δεν θα μπορούσε να υπάρξει, καθώς εμείς κινούμε τον κόσμο. Αν σαν κοινωνία μάθουμε να μην εμπιστευόμαστε αφηρημένες οικονομικές αποδόσεις που ποτέ δεν ωφελούν τους πολλούς, μπορούμε να εξαλείψουμε τις καταχρήσεις και τις ελλείψεις από τις οποίες σήμερα όλοι υποφέρουμε. Χρειάζεται μια ηθική επανάσταση... Είμαστε άνθρωποι, όχι προϊόντα σε μια αγορά…
Για όλα τα παραπάνω, είμαι εξοργισμένος.
Νομίζω ότι μπορώ να το αλλάξουμε.
Νομίζω ότι μπορώ να βοηθήσω.
Ξέρω ότι μαζί μπορούμε.
Παρέα με εμάς. Είναι δικαίωμά σας.
Ευτυχώς, η διαμαρτυρία δεν είναι απλά για ένα μνημόνιο αλλά για τα βαθύτερα αίτια.
Δείτε επίσης:
Με τα λίγα που καταλαβαίνω, το ευρώ είναι "στα πάνω του" σε σχέση με το δολάριο, το πετρέλαιο (που αγοράζεται σε δολάρια) πέφτει, τα δύο αυτά δεν θα έπρεπε να οδηγούν την τιμή της βενζίνη σε μείωση;
Η ουσία είναι πως τον Φλεβάρη αγόραζαν με 71.13€ το βαρέλι και πούλαγαν αμόλυβδη στα 1,64€ το λίτρο, ενώ τρεις μήνες μετά αγόραζαν με 65.50€ το βαρέλι και πούλαγαν 1,72€ το λίτρο. Για να μην αναφερθώ στην Super LRP (που παίρνουν παπιά, βέσπες και παλιά αυτοκίνητα όπως το δικό μου) η οποία είναι σε σταθερή άνοδο. Για να δούμε τον επόμενο μήνα, θα πέσουν οι τιμές στα επίπεδα του Φεβρουαρίου;
