(Τα παρακάτω είναι κοινοτοπίες και χιλιοειπωμένα πλέον. Ο λόγος που ανεβάζω αυτό το πόστ είναι το τραγούδι που ακολουθεί. Το συνοδευτικό κείμενο μου μπορείτε να το αγνοείσετε, δεν θα χάσετε και τίποτα).
Είτε συμφωνείς με όσα ψηφίστηκαν χθες, είτε διαφωνείς, είτε τα θεωρείς σημαντικά, είτε ασήμαντα, η διαδικασία αυτή απέχει έτη φωτός από το να είναι ο δημοκρατικός τρόπος με τον οποίον ορίζεις τους Νόμους της κοινωνίας σου. Κατ΄ αρχήν δες τους αριθμούς, τα ποσοστά, και πόσο αντιπροσωπευτικά της Ελληνικής κοινωνίας είναι. Μετά δες την "συζήτηση", τις νομοθετικές τροποποιήσεις και "βελτιώσεις" της τελευταίας στιγμής που γίνονται χωρίς να τις πάρει είδηση κανείς, την όλη διαδικασία. Τίποτε δεν μάθαμε από τα λάθη του παρελθόντος. Απογοήτευση, μια εικονική κοινοβουλευτική έγκριση αποφάσεων που πάρθηκαν αλλού, εκτός Ελλάδας, για εσένα χωρίς εσένα.
Καλά στη δημοκρατία δεν πιστεύουμε και έχουμε κρατήσει μόνο κατ' επίφαση τον τίτλο. Έτσι και αλλιώς σε αυτή τη χώρα είμαστε κατά πλειοψηφία απατεώνες, χωρίς παιδεία, άνθρωποι ανίκανοι αυτοσυγκράτησης και τήρησης νόμων, χωρίς κοινωνική (ή άλλη) συνείδηση. Στην δική μας ζούγκλα των Μπαμπουίνων καλύτερα να λείπει η δημοκρατία.
Όμως θεωρητικά ακόμα και στην ζούγκλα έχουμε κάποιες αρχές και θρησκείες: τον ελεύθερο ανταγωνισμό, το κέρδος, το συμφέρον, την επιβίωση του ισχυροτέρου. Και σε αυτό λάθος τα κάναμε. Αφήσαμε και αφήνουμε τους "αρχηγούς" να κάνουν έργα εις βάρος μας, υπέρ του κέρδους άλλων, της επιβίωσης άλλων, του συμφέροντος άλλων. Ενδιαφέρον. Έτσι καταστρέφουμε καθημερινά την ελληνική παραγωγή. Το κάνουμε 40 χρόνια τώρα, και πλέον δεν έμεινε τίποτα να σώσεις. Λες και την μισούμε, θέλουμε να πεθάνει, δεν της δίνουμε τίποτα να πιαστεί να σωθεί. Οι εταιρίες που μπορούν φεύγουν, πάνε τις έδρες τους αλλού ώστε να φορολογηθούν αλλού. Κάποιες είναι και προμηθευτές του δημοσίου. Αλλά ποτέ δεν νομοθετήσαμε κάτι να τις κρατήσουμε. Π.χ. σε ένα διαγωνισμό του δημοσίου η επιλογή της ποιο συμφέρουσας προσφοράς να λαμβάνει υπόψιν της και τους φόρους από τα έσοδα της εταιρίας-προμηθευτή που θα επιστραφούν σε αυτό. Άμεσα έσοδα, δεν μιλάω για τα επόμενα επίπεδα εσόδων που χρειάζονται θεωρητικά μοντέλα και "πολλαπλασιαστές" για να υπολογίσεις το όφελος στην οικονομία. Και πλέον, χάριν Ευρωπαϊκής "Ενώσεως", δεν μπορούμε να προστατέψουμε τίποτα. Ως πολίτης που υπήρξα κάποτε Ευρωπαϊστής χωρίς ποτέ να έχω όφελος από αυτό, νιώθω θυμό και απογοήτευση.
Αποφάσισα χθές, πρώτη μέρα της Άνοιξης, να καταγράψω μερικές σκέψεις μου, έτσι για
την ιστορία, και για την γνωστή (σε πολλούς bloggers) εκτόνωση νεύρων και
ψυχοθεραπεία μέσω posting.
Σκέψη Πρώτη.
Δυστυχώς ετοιμάζομαι να πουλήσω Γη. Να πουλήσω περιουσία που με κόπο
απόχτησαν οι πρόγονοί μου (δηλαδή κάτι σκληρό, χειροπιαστό, ένα κομμάτι της όμορφης πατρίδας μου), με
αντάλλαγμα χρήματα παιχνιδιού monopoly (τα ασαφούς αξίας χαρτάκια και
λογιστικές εγγραφές που πλέον ονομάζουμε νόμισμα).
Και όλα αυτά αναγκάζομαι να τα κάνω όχι για να βελτιώσω τη ζωή μου αλλά για να πληρώσω φόρους
σε αυτούς που αφού με έκλεψαν άλλαξαν τους όρους του παιχνιδιού ώστε να μην
μπορώ να κάνω αλλιώς. Λυπάμαι αλλά νιώθω πολύ μαλάκας. Τελικά τα κατάφεραν και με
έφεραν εκεί ακριβώς που ήθελαν.
Σκέψη Δεύτερη.
Ας πάρουμε k = 300000 κορόιδα μικρομεσαίους Έλληνες
(περίπου το 3% του πληθυσμού) με κάποια ακίνητη περιουσία.
Ας τους βάλουμε κατά μέσο όρο να πληρώσουν ας πούμε t =
15000€ παραπάνω φόρο σε μία χρονιά από ότι πλήρωναν ποτέ. Ας απαιτήσουμε
μάλιστα φέτος να πληρώσουν τους νέους φόρους «αναδρομικά» για τα τρία
προηγούμενα χρόνια.
Ας μην κάνουμε καμία άλλη μεταρρύθμιση ή βελτίωση ουσίας
στην χώρα, απλώς ένα πολλαπλασιασμό:
k x t = 300000 x 15000€ = 4500000000€ ήτοι τεσσεράμισι δισεκατομμύρια ευρώ.
Πόσο είπατε είναι το
«πρωτογενές πλεόνασμα» με το οποίο θα αγοράσετε ψήφους στις προσεχείς εκλογές;
Σκέψη Τρίτη.
Ήταν πραγματικά λυπηρό να ακούς -πριν μια βδομάδα- τους «όρους
της διαπραγμάτευσης με τους Δανειστές της χώρας» για να δώσουν την επόμενη δόση
του «δανείου». Δεν είμαι οικονομολόγος, ούτε ειδικός, είμαι απλά ένας
διαχρονικά τίμιος φορολογούμενος, σε απόγνωση πλέον από τα άδικα όσα-μύρια μου
ζητάνε, και απογοητευμένος που ακόμα ζω σε μια τριτοκοσμική χώρα-μπουρδέλο που κοροϊδεύει τους πάντες πουλώντας "πρόοδο" ενώ δεν αλλάζει
με τίποτα, ακόμα και αν δεχτώ κάθε καλή πρόθεση και προσπάθεια κάποιων από τους εκάστοτε κυβερνώντες. Και δεν μιλάω για τώρα, μιλάω για την Ελλάδα από τότε που την θυμάμαι.
Άρα σίγουρα παραδέχομαι πως πολλές και σημαντικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις πρέπει να
γίνουν στην Ελλάδα, γιατί είμαστε μια χώρα και μια κοινωνία πολύ πίσω σε όλα. Και ας μην το παραδεχόμαστε γιατί -μεταξύ άλλων- είμαστε και ψωνάρες.
Πολλά χρειάζεται να
αλλάξουμε και σαν χώρα και ιδίως οι ίδιοι εμείς οι Έλληνες.
Θα δεχόμουν αδιαμαρτύρητα όποιες ουσιαστικές απαιτήσεις έβαζαν στο τραπέζι οι «Δανειστές» παλαιότερα και τώρα, αν ήταν
μεταρρυθμίσεις που θα διασφάλιζαν την ορθότερη λειτουργία της οικονομίας ώστε
να «πάρουν τα λεφτά τους πίσω [και καλά τώρα, τα έχουν πάρει ήδη αλλά λέμε]».
Απαιτήσεις για αλλαγές που θα αφορούσαν π.χ. τα παρακάτω:
[Προειδοποίηση χασμουρητού: Το κείμενο που ακολουθεί είναι
παρόμοιο με τυπικές, βαρετές, χωρίς αντίκρισμα, διαχρονικές προεκλογικές
εξαγγελίες]
Την
διαφάνεια, την μείωση της διαπλοκής, της λαμογιάς, της απατεωνιάς,
της φοροδιαφυγής, της φοροαποφυγής, της γραφειοκρατίας, της πολυνομίας.
Την
βελτίωση των τριτοκοσμικών υποδομών στη χώρα. Γενικώς.
Την
δικαιότερη φορολόγηση ώστε να μην σκοτώσουμε όσους Έλληνες απόμειναν να είναι
νομοταγείς.
Την σωστή
λειτουργία του κράτους ώστε να μην δρα κακουργηματικά και εκβιαστικά εναντίον του πολίτη, του επαγγελματία, του εργαζόμενου ή του επιχειρηματία που θέλει να είναι τίμιος και νομοταγής.
Την
μείωση της αδικίας και του καθεστώτος πελατειακών σχέσεων.
Την δυνατότητα να έχουμε μια κοινωνία που βασίζεται στο κριτήριο της αθωότητας και της τιμιότητας του πολίτη, ώστε να μην χρειάζεται να αποδείξει ο Έλληνας κάθε φορά πως δεν είναι ελέφαντας, προσκομίζοντας τα απαραίτητα δικαιολογητικά.
Τηντόνωση της οικονομίας των μικρομεσαίων
επιχειρήσεων, της ψυχής της Ελληνικής οικονομίας.
Την λειτουργία
της Δημοκρατίας και της Δικαιοσύνης (στα αλήθεια όχι στα ψέματα).
Την
Τήρηση του Συντάγματος (στα αλήθεια όχι στα ψέματα).
- Απαίτηση των «Δανειστών» #1:«Να γίνουν περισσότερες οι μέρες στις οποίες λήγει το Φρέσκο
Γάλα»
… ώστε να δίνουμε αρκετό χρόνο να έρχεται εισαγόμενο γάλα
από άλλες χώρες (Ολλανδία; Ρουμανία; Βόρεια Ευρώπη;).
Δεν είναι το πρώτο, αλλά είναι ίσως ένα από τα πλέον προφανή
παραδείγματα «μεταρρυθμιστικού μέτρου» των «Δανειστών» που δείχνει πως η ατζέντα τους αφορά απλώς την εξυπηρέτηση διαφόρων ξένων εταιριών. Δεν είναι
μεταρρύθμιση, δεν φέρνει καμία βελτίωση στην Ελλάδα.
- Απαίτηση των «Δανειστών» #2: «Να ονομάζεται "ελαιόλαδο" το λάδι που είναι πρόσμιξη
ελαιολάδου με άλλα φυτικά έλαια»
Το ελαιόλαδο είναι το βασικό λάδι στην ελληνική μαγειρική από την εποχή
που, όπως λέει ο μύθος, η αρχαιοελληνική Θεά Αθηνά έδωσε την ελιά στους κατοίκους της Αττικής. Το ελαιόδεντρο ευδοκιμεί μόνο σε περιοχές με ιδιαίτερο Μεσογειακό κλίμα, κάνοντας τα ελαιόλαδα σπανιότερα και άρα ακριβότερα. Οπότε τι εξυπηρετεί η «μεταρρύθμιση» αυτή;
Μήπως εξυπηρετεί στο να μπορεί η όποια ξένη εταιρία
παράγει φτηνό σπορέλαιο, ηλιέλαιο, βαμβακέλαιο, κλπ να αγοράζει ελληνικό ελαιόλαδο, και
μετά αφού προσθέσει το δικό της φτηνό λάδι να το μεταπουλά πίσω στην Ελλάδα ως
ελαιόλαδο;
Ή μήπως κάποια χώρα ή εταιρία που παράγει άφθονο φτηνό σπορέλαιο, θέλει να το φέρνει στην Ελλάδα, να το αναμιγνύει εδώ με ελαιόλαδο, και να το μεταπουλά παγκοσμίως (π.χ. στην ανερχόμενη αγορά της Κίνας) ως αυθεντικό Ελληνικό ελαιόλαδο με την επίσημη σφραγίδα της Ελλάδας;
Ας πάμε πίσω στο 1870
περίπου, μέσω του "Life On The Mississippi" του Mark Twain (Samuel Clemens)
όπου μιλάει για τον βαμβακόσπορο και το βαμβακέλαιο που παρήγαγαν τότε στην
περιοχή του Μισισιπή:
«The oil
made from it is colorless, tasteless, and almost if not entirely odorless. It
is claimed that it can, by proper manipulation, be made to resemble and perform
the office of any and all oils, and be produced at a cheaper rate than the
cheapest of the originals. Sagacious people shipped it to Italy, doctored it,
labeled it, and brought it back as olive oil. This trade grew to be so
formidable that Italy was obliged to put a prohibitory impost upon it to keep
it from working serious injury to her oil industry»
Σε ελεύθερη μετάφραση:
Το έλαιο που παρασκευάζεται από [τον βαμβακόσπορο] είναι
άχρωμο, άγευστο, και σχεδόν, αν όχι εντελώς άοσμο. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι
μπορεί, με κατάλληλη επεξεργασία, να γίνει όμοιο και να αντικαταστήσει
οποιαδήποτε άλλο λάδι, και να πουλιέται σε φθηνότερη τιμή από τη φθηνότερη του
κανονικού. Μυαλωμένοι άνθρωποι έστελναν [το βαμβακέλαιο ] στην Ιταλία, το
παραποιούσαν [με προσμίξεις;], άλλαζαν τις ετικέτες, και το έφερναν πίσω [στην
Αμερική] ως ελαιόλαδο. Το εμπόριο αυτό έτεινε να είναι τόσο τρομερό που η
Ιταλία υποχρεώθηκενα θέσει νέους
απαγορευτικούς κανονισμούς για να αποφύγει την σοβαρή ζημία στη βιομηχανία
[ελαιολάδου] της
Αυτά κάπου το 1860-80. Παλαιά κόλπα αλλά ως γνωστόν είμαστε κάπου 150 χρόνια πίσω. Σε κάθε περίπτωση ούτε
αυτή την απαίτηση των «Δανειστών» δεν μπορείς να την ονομάσεις «μεταρρύθμιση».
Δεν φέρνει καμία βελτίωση στην Ελλάδα. Εδώ ο κόσμος καίγεται και το μ... χτενίζεται.
- Απαίτηση των «Δανειστών» #3:«Να ονομάζονται "Φούρνοι" όλα τα σημεία πώλησης
ψωμιού ακόμα και αν δεν παρασκευάζουν ψωμί»
Οκ, δηλαδή να μην υπάρχει ο κλασσικός ελληνικός φούρνος, η συνήθως μικρή οικογενειακή επιχείρηση που
υπάρχει σε κάθε γειτονιά και πουλάει ψωμί το οποίο παράγει και ψήνει. Η λέξη "φούρνος" στα Ελληνικά (όπως και η αντίστοιχη
λέξησε κάποιες άλλες γλώσσες) σημαίνει το σημείο όπου
κάτι ψήνεται (συνήθως ψωμί). 'Έτσι φίλε «Δανειστή», αν ανοίξεις π,χ, οποιοδήποτε αγγλοελληνικό λεξικό θα δεις ότι η λέξη «φούρνος» σημαίνει bakery όπως σημαίνει και oven. Έτσι,
Άντε λοιπόν, ας αλλάξουμε το νόημα της λέξης και ας ονομάσουμε «φούρνο» τα σημεία διανομής και πώλησης ψωμιού π.χ. σε (κυρίως
ξένων συμφερόντων) super market (όπου μάλλον θα πωλείται εισαγόμενο ψωμί). Αυτό μας μάρανε ως χώρα, κοινωνία, οικονομία; Άλλα προβλήματα δεν
έχουμε; Τα λύσαμε όλα; Όλα λειτουργούν ρολόι; Αυτό το λέτε «μεταρρυθμιστικό μέτρο»;
Αγαπητοί «Δανειστές» και συνεργάτες αυτών εντός και εκτός της χώρας, αυτά δεν είναι μεταρρυθμίσεις, είναι απλώς μια λίστα από εξυπηρετήσεις προς στα
αφεντικά και τουςφίλους σας. Τέτοια κάνατε συνεχώς από την πρώτη μέρα που με εργαλείο το Εθνικό Χρέος καταλάβατε την χώρα. Αλλά πλέον τα θέματα με τα οποία καταπιάνεστε είναι
γλαφυρά, και να προκαλούν μόνο ένα πικρόχολο χαμόγελο.
Σκέψη Τέταρτη.
Αν κάποιος έχει εισόδημα 200€ το μήνα θεωρείται και επισήμως στα όρια της εξαθλίωσης.
Αν κάποιος έχει εισόδημα π,χ 1200€ το μήνα αλλά πρέπει να πληρώνει π.χ. 1000€ το μήνα σε φόρους γιατί είναι δεν θεωρείται επίσης "στα όρια της εξαθλίωσης";
