Ένα ταξιδιωτικό βιβλίο πάντα βοηθά αυτή την εποχή. Ένα καλό βιβλίο βοηθά και στην φυλακή.
Τελειώνοντας το “Journal of a Visit to Constantinople and Some of the Greek Islands in the Spring and Summer of 1833” του John Auldjo όπου παραδόξως έμαθα και για το σπήλαιο των Αντικηθύρων, το επόμενο ταξιδιωτικό βιβλίο στη λίστα ήταν αρκετά παλαιότερο.
Τελειώνοντας το “Journal of a Visit to Constantinople and Some of the Greek Islands in the Spring and Summer of 1833” του John Auldjo όπου παραδόξως έμαθα και για το σπήλαιο των Αντικηθύρων, το επόμενο ταξιδιωτικό βιβλίο στη λίστα ήταν αρκετά παλαιότερο.
Συγκεκριμένα το "The Travels of Sir John Mandeville” γράφτηκε γύρω στο 1351. Υπέροχα μεσαιωνικά χρόνια! Πόσο διαφορετικά και πόσο όμοια με τα δικά μας. Όπου όλα περιστρέφονται γύρω από ένα μύθευμα (η θρησκεία ήταν της μόδας τότε) και αυτά με την σειρά τους με την εξουσία. Πάντα στην παράδοση που άφησε η Ελένη και ο γίος της Μέγας Κωνσταντίνος, δηλαδή ενός απίστευτου μίγματος από ιστορικά, κοινωνικά, γεωγραφικά, θρησκευτικά στοιχεία, πολλά βασισμένα σε γεγονότα, άλλα σε μύθους, δοξασίες, εικασίες, εκκλησιαστικές οδηγίες διαφόρων θρησκειών κλπ, μερικά αληθινά, άλλα αληθοφανή, αρκετά εντελώς απίστευτα, όλα όμως μαζεμένα σε ένα πακέτο «ταξιδιωτικής πληροφορίας» που παρουσιάζεται χαλαρά ως αδιαφιλονίκητα αληθές.
Περιπλανώμενος μαζί με τον συγγραφέα τη μεσαιωνική Μεσόγειο εκτίθεσαι σε βασικά στοιχεία της ιστορίας όπως ίσως την πίστευαν την εποχή εκείνη. Για παράδειγμα μαθαίνεις -αν δεν το ξέρεις ήδη- τα παρακάτω:
- Ότι κοντά στη μηλιά του Αδάμ θα βρεις συκιές: «And men find there also the apple tree of Adam, that have a bite at one of the sides; and there be also fig trees that bear no leaves, but figs upon the small branches; and men [call] them figs of Pharaoh.». Με την ευκαιρία ίσως αυτά να λέμε και εμείς Φραγκόσυκα.
- Ότι οι πυραμίδες είναι οι σιταποθήκες του Ιωσήφ: «…above the flood of the Nile, toward the desert between Africa and Egypt; that is to say, of the garners of Joseph, that he let make for to keep the grains for the peril of the dear years. And they be made of stone, full well made of masons’ craft; of the which two be marvellously great and high, and the tother ne be not so great».
- Ότι στο Ναό της Αναστάσεως έτυχε στο Καρλομάγνο (αποκαλούμενο από κάποιους «πατέρα της Ευρώπης» και φημολογούμενο από κάποιους πιο ακραίους «απόγονο του Χριστού”) το παρακάτω συμβάν με έναν άγγελο: «and in this temple was Charlemagne when that the angel brought him the prepuce of our Lord Jesus Christ of his circumcision”.
- Ότι την Καρχηδόνα την ίδρυσε ο Αινείας μετά την πτώση της Τροίας ώστε μετά να βασιλέψει την Ιταλία και εμμέσως να είναι ιδρυτής των μελλοντικών Ρωμαίων και της Ρώμης (έδρας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας - τυχαίο;) «And of Africa the chief city is Carthage, that Dido, that was Eneas’s wife, founded; the which Eneas was of the city of Troy, and after was King of Italy.»
- Ότι κάπου θα βρείτε και τον μοναδικό εν ζωή Φοίνικα (το πουλί λέω): «In that city there is a temple, made round after the shape of the Temple of Jerusalem. The priests of that temple have all their writings, under the date of the fowl that is [called] phoenix; and there is none but one in all the world.”
- ...και άλλα πολλά τέτοια. Τα παραπάνω είναι επιλεγμένα τυχαία, το βιβλίο έχει άπειρα τέτοια δεν ξέρω τι να πρωτοδιαλέξω.
Προπαγάνδα της εποχής; Χαμένες αλήθειες; Μαλακίες; Και τέλος πάντων, είναι η σύγχρονη εικονική πραγματικότητα καλύτερη ή πιο έγκυρη από την δική τους; Αλλά ξέχασα. Εμείς δεν είμαστε αγράμματοι φανατικοί να πιστεύουμε σε ψέματα. Εμείς πάντα ξέρουμε τι μας γίνεται:
Εγώ πάντως διαλέγω original μεσαίωνα και συνεχίζω το διάβασμα μπας και πάρω ιδέες για ταξίδια το φετινό καλοκαίρι.
Υ.Γ Όποιος πιστεύει ότι ο κόσμος δεν είχε ακόμα εκτεθεί σε καλύτερη γνώση της γεωγραφίας (εν προκειμένω) ας διαβάσει π.χ. το Βιβλίο 1 της Γεωγραφίας του Στράβωνα (γραμμένο κάπου 1370 χρόνια πριν, γύρω στο 20 BC).
Υ.Γ Όποιος πιστεύει ότι ο κόσμος δεν είχε ακόμα εκτεθεί σε καλύτερη γνώση της γεωγραφίας (εν προκειμένω) ας διαβάσει π.χ. το Βιβλίο 1 της Γεωγραφίας του Στράβωνα (γραμμένο κάπου 1370 χρόνια πριν, γύρω στο 20 BC).
