Χμμμ, εεεμ, όχι ακριβώς...!
Κατ’ αρχήν, ελπίζω όλοι να ευχόμαστε πως οι καινούργιοι κυβερνώντες της χώρας να τα πάνε καλά.
Όμως, αυτό το blog εξελίσσεται σε καταγραφή ιδεών που σχετίζονται με το δικό μας «κόμμα», την ιδέα που -θυμίζω στα γρήγορα- είναι:
- δημιουργούμε ένα κόμμα του οποίου όσοι «υποψήφιοι» εκλεγούν ΑΠΕΧΟΥΝ από τη βουλή, δεν αμείβονται, δεν ασκούν κανένα πολιτικό έργο, απλά να κρατούν κενές τις έδρες που αντιστοιχούν στους ψηφοφόρους που διάλεξαν να ΑΠΕΧΟΥΝ από τις εκλογές, μην πιστεύοντας πως τους εκπροσωπεί κανένα κόμμα.
Πρώτος στόχος θα ήταν να πιέσουμε έτσι τα άλλα «πραγματικά» κόμματα να σοβαρέψουν λιγάκι.
Έτσι λοιπόν το δικό μας «κόμμα» θέλει να μαζέψει όσους απέχουν από τις εκλογές συνειδητά, ως πολιτική πράξη.
Στις τελευταίες εκλογές της 4/Οκτ/2009 με καταγεγραμμένο πλέον το 100% το Υπουργείο Εσωτερικών (πηγή: www.ypes.gr) αναφέρει πως ψήφισαν το 70.92% των εγγεγραμμένων. Αυτό βέβαια είναι προσέγγιση καθώς οι πίνακες εγγεγραμμένων ψηφοφόρων δεν είναι ενημερωμένοι. Αλλά ας πούμε πως είναι μία καλή προσέγγιση. Τότε...
Η ΑΠΟΧΗ είναι 28.84% των εγγεγραμμένων και δεύτερο κόμμα.
Μην βιαστείτε να πείτε «όχι είναι τρίτο κόμμα, η ΝΔ πήρε 33.48%».
Τα αποτελέσματα υπολογίζονται από τους ψήφους που όντως ρίχτηκαν στην κάλπη, και έτσι δεν λαμβάνουν υπόψη την αποχή. Η ΝΔ με 33.48% του 70.92%, έχει το 23.74% των εγγεγραμμένων, και με αυτό παίρνει 91 έδρες.
Αντίστοιχα (και διορθώστε με αν κάνω λάθος), το ΠΑΣΟΚ με 43.92% του 70.92%, δηλαδή με 31.15% των εγγεγραμμένων παίρνει 160 έδρες.
Η ΑΠΟΧΗ του 28.84% είναι δεύτερο κόμμα, ακριβώς ανάμεσα σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.
Επί τη ευκαιρία, η διαφορά ΠΑΣΟΚ με ΝΔ δεν είναι 10%, αλλά 7.4% (των εγγεγραμμένων) περίπου.
Τελικά αποτελέσματα:
1 ΠΑΣΟΚ 31.15% 160 έδρες
2 ΑΠΟΧΗ 28.84% 0 έδρες
3 ΝΔ 23.74% 91 έδρες
4 ΚΚΕ 5.35% 21 έδρες
5 ΛΑΟΣ 3.99% 15 έδρες
6 ΣΥΡΙΖΑ 3.26% 13 έδρες
7 Άκ/Λευκά 1.87% 0 έδρες
8 ΟΙΚΟΛ 1.79% 0 έδρες
Τώρα ας δούμε πάλι την σχέση εδρών και ποσοστών, μήπως προβληματιστούμε λίγο:
Χαιρετώ!
6 Οκτωβρίου, πάντα μια ενδιαφέρουσα ημέρα.
Μεταξύ άλλων, σήμερα 6 Οκτωβρίου 2009 ορκίστηκε και νέος πρωθυπουργός της χώρας, ο πρώην «Γιωργάκης». Ας ευχηθούμε όλοι να τα πάει καλά, βελτιώνοντας το χάλι της τριτοκοσμικής μας χώρας. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Με καταμετρημένο το 99.99% των ψήφων τα αποτελέσματα που βλέπουμε είναι:
Αλλά ας μην ξεχνιόμαστε και παραμυθιαζόμαστε. Λόγω αποχής, η πραγματική εικόνα έχει μία κάποια διαφορά...:
Για άλλη μια φορά έχουμε κυβέρνηση μειοψηφίας, στη "χώρα της δημοκρατίας και του "αναγκαστικού δικαιώματος" ψήφου. Κάποιοι πάλι, εξακολουθούν να διασκεδάζουν με τα dynasty politics μας. Μιλάνε για κληρονομική δημοκρατία. Κάνουν τάχα πως δεν καταλαβαίνουν γιατί να πρέπει να είσαι συγγενής χαλίφη αν θες να γίνεις «χαλίφης στη θέση του χαλίφη». Καλά, σε όλα τα εμιράτα αυτό δεν γίνεται; Και όταν περιγράφουν τους αρχηγούς μας...
George Papandreou has finally succeeded in following his father and grandfather in becoming prime minister but it's an empty victory that will be met with little enthusiasm.
Kostas Karamanlis is the nephew of New Democracy founder and four-time Prime Minister Konstantinos Karamanlis. He presided over Greece's return to democracy, following the 1967-1974 military junta, and has been praised for engineering quick economic growth and Greece's membership in the EU.
http://www.independent.co.uk/opinion/commentators/daniel-howden-victory-demonstrates-that-greek-politics-is-stagnant-1797766.html
http://www.guardian.co.uk/world/2009/oct/04/greece-papandreou-election-polls-vote
http://www.setimes.com/cocoon/setimes/xhtml/en_GB/features/setimes/features/2007/10/11/feature-03
Οι μεγάλοι είδαν το κίνημά μας και τρόμαξαν! Και προκήρυξαν εκλογές!
Εν τάξει, αστειεύομαι. Αλλά το κίνημα που ονειρεύεται να αδειάσει τη βουλή όντως μεγαλώνει. Και μια που αύριο "η χώρα πάει στις κάλπες", εγώ θέλω να καταγράψω μερικές ξένες σκέψεις, σχετικές ή λιγότερο σχετικές:
"The iron law of oligarchy is a political theory [stating that] all forms of organization, regardless of how democratic or autocratic they may be at the start, will eventually and inevitably develop into oligarchies." (http://en.wikipedia.org/wiki/Iron_law_of_oligarchy)"...the major distinction between oligarchy and democracy is that in the latter, the elites compete with each other, gaining power by winning public support. The extent and type of barriers impeding those who attempt to join this ruling group is also significant." (http://encyclopedia2.thefreedictionary.com/Oligocracy)
Οι αρχαίοι ημών Αθηναίοι πρόγονοι στο μοντέλο δημοκρατίας που έφτιαξαν (οκ, ουτοπικό ήταν και αυτό) κλήρωναν τους βουλευτές τους. Με κλήρο! Στην τύχη! Ελπίζοντας για ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα! Σου τύχαινε να γίνεις βουλευτής και έλεγες "φτου ατυχία!, την πάτησα!". (http://en.wikipedia.org/wiki/File:Athenian-constitution-aristotle.png). Και εμείς έχουμε ένα εκλογικό νόμο για γέλια (η μάλλον για κλάματα).
Idiots! Δηλαδή ιδιώτες. Δηλαδή βλάκες. Γιατί οι αρχαίοι ημών Αθηναίοι πρόγονοι στο μοντέλο δημοκρατίας που έφτιαξαν δεν ανέχονταν πολίτες που δεν συμμετείχαν στα κοινά ή είχαν ιδιωτικά συμφέροντα όταν το έκαναν. Και εμείς έχουμε κομματα-πυραμίδες (http://en.wikipedia.org/wiki/Pyramid_scheme).
Party struggles are to a people, what change is to the hod-carrier, as he shifts his hod from one shoulder to the other, a temporary but not a genuine relief. Αυτά γράφει για το σκυλοφάγωμα των κομμάτων ο Nordau's το 1883 (πριν γίνει σιωνιστής, στο The Conventional Lies of Our Civilisation). Και επειδή "όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλο τα ιδια μένουν", λέει επίσης: Economy, literature and art, philosophy, politics and all phases of social and individual life, show a certain fundamental trait, common to all a deep dissatisfaction with the world as it exists at present, From each one of these multitudinous manifestations of human intelligence arises a bitter cry, the same in all cases, an appeal for a radical change. Και μια και αν το όνειρο του κινήματος γινόταν πραγματικότητα τότε θα είχαμε (υποτίθεται) μια κάποια αναρχία, λέει: Anarchy, however, cannot persist. It is bound to make room to new organization (The New York Times, April 28, 1918). Οπότε μη φοβάστε ;-)
Και συνοψίζοντας καλύτερα από όλους όλα τα παραπάνω, το 1935 ο Μάρκος Βαμβακάρης τραγουδάει (το πολυπαιγμένο αυτές τις μέρες):
Βάζω υποψηφιότητα
πρωθυπουργός να γίνω
να κάθουμαι τεμπέλικα
να τρώω και να πίνω
Και ν' ανεβαίνω στη Βουλή
εγώ να τους διατάζω
να τους πατώ τον άργιλε
και να τους μαστουριάζω
Πάει ο Κονδύλης μας
πάει κι ο Βενιζέλος
την πούλεψε κι ο Δεμερτζής
που θα 'φερνε το τέλος
Όσοι γίνουν πρωθυπουργοί
όλοι τους θα πεθάνουν
τους κυνηγάει ο λαός
απ' τα καλά που κάνουν.
