Επειδή το παρόν δεν αντέχεται, ας πάμε πίσω περίπου στο 1980-κάτι…
Και επειδή και αυτό ακόμα μας θυμίζει πολλά σημερινά, πάμε στο 1958, έξω από ένα μεγάλο κτήριο…
… Αγανακτείς, μαζεύεις δυνάμεις και ξανακτυπάς
Νταπ, νταπ, ντουπ.
Ψυχή όμως από μέσα δεν σαλεύει κι ούτε και παίρνει χαμπαράκι απ’ τους βρόντους, γιατί όλοι οι αρχοντάδες που το κατοικούνε πάσχουν από κακοηθέστατη μορφή βαρηκοΐας και ζουν τρισευτυχισμένοι στον δικό τους κόσμο. Κουφός είναι και ο προϊστάμενος τους και συνεννοείται με νοήματα μαζί τους όπως με νοήματα και χειρονομίες συνεννοούνται τ’ άλλα σπουδαία πρόσωπα αναμεταξύ τους και το καταφέρνουν μια χαρούλα γιατί μερικά από δαύτα έχουν χέρια πολύ μακριά…
Έτσι περιέγραφε τότε ο μεγάλος Δημήτρης Ψαθάς την Βουλή των Ελλήνων. Τι άλλαξε; Άσε που σήμερα, σωτήριο έτος 2012, 21ος αιώνας, και ξαναβλέπεις διαφημίσεις για ενεχυροδανειστήρια, πρακτορεία μεταφορών προς ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία, ακούς για μετανάστευση, ακόμα και για συσσίτια. Και όλα σε στέλνουν σε μνήμες άλλων εποχών που είχαμε ακούσει από γιαγιάδες (και παλιές ελληνικές ταινίες). Πισωγύρισμα τουλάχιστον 50-60 χρόνια. Είτε διαβάζεις τον Ψαθά του 1950, είτε τον Χάρρυ Κλύν του 1980, γελάς (και κλαίς) γιατί όσα λένε ισχύουν ακόμα.ΔΗΜ. ΨΑΘΑ – «ΠΕΡΑ ΒΡΕΧΕΙ (ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ 1958-60): ΜΕΓΑΡΟ ΚΟΥΦΩΝ»
Τα κόμματα έχουν τεράστιο μέρος ευθύνης για το νεοελληνικό μπάχαλο, μια κοινωνία που παραπαίει, στην οποία έχει χαθεί κάθε λόγος να είσαι δημιουργικός, παραγωγικός, φιλότιμος. Που πνίγει την χαρά ενός επιτεύγματος οποιουδήποτε είδους, του να βλέπεις τον κόπο σου να γίνεται αποτέλεσμα, έργο, προϊόν, χρήματα, τέχνη, έκφραση ή ότι άλλο. Έχω νιώσει κάποιες τέτοιες –έστω μικρές- χαρές και λυπάμαι που στη χώρα μου διαλέξαμε να θεωρούμε μαγκιά την αποχή από κάθε πρόκληση, την απραξία, το γλείψιμο, το άραγμα, που κάναμε πρότυπο την μαλθακότητα, το άχρηστο, το ανούσιο, το εύκολο, το χωρίς αισθητική, και συντηρήσαμε ένα σύστημα ικανό να δημιουργεί, συντηρεί, αναδεικνύει μοσχάρια, όχι ανθρώπους.
Έφτιαξαν (και εμείς τους αφήσαμε να το κάνουν) μια χώρα που παράγει μόνο σκουπίδια. Καθόλου καλό, ακόμα και αν ζεις σε ένα παγκόσμιο μεσαίωνα που παράγει σκουπίδια, ανταλλάσσει σκουπίδια, πληρώνει με σκουπίδια. Λυπάμαι όσους ήθελαν και μπορούσαν να είναι δημιουργικοί και η κοινωνία που φτιάξαμε τους έπνιξε.
Η σχέση του μέσου Έλληνα πολίτη με τους Πολιτικούς του ήταν και είναι μια σχέση «εμείς και αυτοί». Ο απλός πολίτης δεν μπορεί να γίνει πολιτικός. Το συνταγματικό δικαίωμα του εκλέγεσθαι είναι ανέκδοτο, αφού η πολιτική ασκείται από τα μέλη ενός κλειστού κλαμπ. Οι εντός απολαμβάνουν (συχνά κληρονομικά) δικαιώματα όπως το δικαίωμα του να ψεύδεσαι, να τεμπελιάζεις, να ζεις καλά σε αργομισθία, να απολαμβάνεις και εκμεταλλεύεσαι δημοσίους πόρους και υπηρεσίες, να κάνεις ότι γουστάρεις ατιμώρητα.
Οι υπόλοιποι, οι εκτός, δεν έχουν πρόσβαση σε τίποτα από αυτά. Οι δύο αυτοί κόσμοι θα είχαν διαχωριστεί για πάντα αν δεν ήταν κολλημένοι με την πανίσχυρη κόλλα που λέγεται πολιτικά ελεγχόμενο πανταχού παρών πελατειακό κράτος. Έτσι, η υπόσταση και τα κατοχυρωμένα δικαιώματα των απλών Ελλήνων πολιτών αρχίζουν και τελειώνουν όταν καλούνται ,μια φορά κάθε μερικά χρόνια, να διαλέξουν ποιον αργόμισθο, εις-βάρος-τους-καλοζωισμένο, καταχραστή, ψεύτη, τεμπέλη προτιμούν να τους «εκπροσωπεί».
Μιλάω σκληρά, και σίγουρα υπάρχουν εξαιρέσεις, αλλά αυτές επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Έτσι πολλοί διαλέγουν να μην συμμετέχουν στο έγκλημα, και ένας τρόπος να το κάνουν είναι η αποχή. Γιατι ευτυχώς υπάρχουν ακόμα στην Ελλάδα άνθρωποι που κατάφεραν να παραμένουν σκεπτόμενοι, που λάμπει το μάτι τους και η ζωή τους. Φιλότιμοι και περήφανοι, αγωνίζονται να ζήσουν ποιοτικά, να πετύχουν καλούς στόχους, να ξεφύγουν από τη μοσχαρίλα. Και ναι, ξέρουν να χαίρονται όσα σου προσφέρει η χώρα και η εποχή μας, είτε έχει καρτελάκι τιμής πάνω του είτε (ακόμα) όχι.
Όταν πρωτοέγραφα για την ιδέα των Κενοβουλευτών, τα ποσοστά αποχής ήταν μικρά, όπως μικρή ήταν και η εκφραζόμενη απαξίωση πολιτικού συστήματος και κομμάτων από τους Έλληνες. Κυβερνούσε τότε η ΝΔ, ένα από τα δύο «κόμματα εξουσίας» που δεκαετίες τώρα πετούν το ένα στο άλλο το μπαλάκι της διανομής του κράτους. Εξάλλου λεφτά υπήρχαν. Τα πολιτικά κόμματα φαίνονταν να έχουν φανατική υποστήριξη από τους φανατικούς οπαδούς τους, ενώ το «αγκάθι» των πολιτών που διάλεγαν αποχή, άκυρο, ή μικρότερα κόμματα, κρύβονταν επιμελώς κάτω από το χαλί. Το απαράδεκτα αντιδημοκρατικό εκλογικό μας σύστημα φρόντιζε για αυτό.
Οι Κενοβουλευτές ήταν μία πρόταση για ένα κόμμα κομμένο-και-ραμμένο ώστε να «εκπροσωπεί» τους συνειδητά απέχοντες από την ψήφο, όσους δηλαδή θεωρούν πως το τρέχον πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να τους εκπροσωπήσει. Ήταν μια ρομαντική, ουτοπική, ελαφρώς αναρχική ιδέα αντίδρασης «εντός του συστήματος». Και παραμένει τέτοια όσο δεν μαζευόμαστε αρκετοί να την υλοποιήσουμε χάριν ορθότητας και δικαιοσύνης. Δεν γίνεται να υπάρχει εξαγωγή ασφαλούς αποτελέσματος από μια καταμέτρηση που αγνοεί ένα τεράστιο (πλέον) μέρος του πληθυσμού, όσους δηλαδή διαλέγουν να μην ψηφίσουν. Αυτό θα το επιβεβαίωνε οποιοδήποτε εισαγωγικό βιβλίο Στατιστικής στο κεφάλαιο που αναφέρεται σε πληθυσμούς και επιλογή δείγματος. Μια δημοκρατία οφείλει να είναι δίκαιη, και δίκαιο δεν είναι πάντα ότι μας συμφέρει.
Βέβαια όλα αυτά είναι λεπτομέρειες. Το πολιτικό μας σύστημα είναι απλώς ένα γρανάζι σε μια πολύ μεγαλύτερη μηχανή. Όλα τα πολιτικά συστήματα που εφαρμόζονται σήμερα στον κόσμο είναι αντιδημοκρατικά. Κόμματα, εταιρίες, τράπεζες, μηχανισμοί που τρέφονται από ανθρώπινο κρέας. Η απληστία κυβερνά, η ανθρωπότητα παραμένει ηλίθια, όλα οδηγούν σε αδιέξοδο. Τρέξε λαγέ τρέξε, σκάψε την τρύπα, ξέχνα τον ήλιο. Και όταν τελικά η τρύπα τελειώσει, δεν μπορείς να κάτσεις, είναι ώρα να σκάψεις μια καινούργια. Απληστία συν Βλακεία ίσον Δυστυχία, σε παγκόσμια κλίμακα. Φοβούνται τον άνθρωπο και καταστρέφουν το μέλλον του. Ίσως να κάνουν καλά, τέτοιος που είναι.
Τα τελευταία δύο χρόνια ήρθε η παγκόσμια και εθνική χρεοκοπία, ο διασυρμός της Ελλάδας την οποία η ανίκανη-κακόβουλη-άσωτη διακυβέρνηση χρόνων εξέθεσε σε κάθε δυνατό κίνδυνο, τα καθημερινά νέα έκτακτα μέτρα, η ύφεση, τα νέα μέτρα, η νέα ύφεση, ο νέος διασυρμός εργαζομένων και ανέργων, το αδιέξοδο, το ξεπούλημα, ακόμα λιγότερη δημοκρατία… Όμως εδώ είναι Ελλάδα. Τι μας σταματά από το να γίνουμε διαφορετικοί και καλύτεροι; Θέλω την χώρα μου να είναι χαλαρή, καθαρή, και ευχάριστη. Θέλω μια χώρα που «να γίνεται», Δεν ονειρεύομαι μια δυτικού-τύπου Ελλάδα της σκληρής δουλειάς, της καριέρας, του ζω-για-την-εταιρία, της κατανάλωσης. Ας πρωτοτυπήσουμε και ας το κάνουμε αλλιώς, μικρή κοινωνία είμαστε, εγώ θα ελπίζω πως ίσως κάποτε μπορέσουμε. Στο κάτω-κάτω λίγα χρόνια πριν σπάνια εκφράζαμε ανοιχτά τέτοιους προβληματισμούς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου