Το «Blog του Διογένη» ξεκίνησε ως αστείο και άλλαζε μορφή κάθε τόσο, όμως τελευταία (από το Μάιο 2009) το χρησιμοποιούσα ως χώρο υποστήριξης της ιδέας των Κενοβουλευτών. Η τουλάχιστον αυτό αρεσκόμουν να πιστεύω, γιατί τελικά ήταν ένας χώρος διαμαρτυρίας, γρίνιας, και… εκτόνωσης νεύρων.
Πολλά άλλαξαν από τότε. Αναγνωρίσαμε μαζικά και βιαίως (για πολλοστή φορά στην ανθρώπινη ιστορία) μερικές πραγματικότητες: το έλλειμμα δημοκρατίας και δικαιοσύνης, την επικίνδυνη εξάρτηση της πολιτικής από εξωδημοκρατικές δυνάμεις, την απίστευτη συσσώρευση ισχύος από τις τελευταίες, το αδιέξοδο της πορείας που οδηγούν όλα αυτά, την ανάγκη για μια ριζική και παγκόσμια αλλαγή. Στην Ελλάδα αναγνωρίσαμε μαζικά την κακοδιαχείριση, το απόλυτο ξεχαρβάλωμα μιας χώρας που έπνιγε και πνίγει τους πολίτες της, το ξεφτίλισμα της πολιτικής. Ως κοινωνία αλλά και ως ανθρωπότητα παραδεχτήκαμε πολλά από όσα κρύβαμε ή μας κρύβανε κάτω από το χαλί. Αν όλα αυτά μας ξύπνησαν, χαλάλι (αν και αμφιβάλλω).
Έτσι προβληματιστήκαμε, διαμαρτυρηθήκαμε και ίσως στο μέλλον να αλλάξουμε κάτι. Σε κάθε περίπτωση, οι φωνές και πράξεις διαμαρτυρίες πολλαπλασιάστηκαν, και είναι πλέον μια παγκόσμια πραγματικότητα. Μάλιστα το αστείο είναι πως ενώ πριν μόλις λίγο καιρό όλα αναφέρονταν ως καλά, τώρα ΟΛΟΙ ασκούν κριτική, «κλαιν οι χήρες, κλαιν και οι παντρεμένες» που λένε. Με τόσα πολλά που ακούγονται και γράφονται, το «Blog του Διογένη» ως μια ακόμα πλατφόρμα διαμαρτυρίας είναι πλέον μια κοινοτοπία, δεν έχει ίχνος πρωτοτυπίας, δεν εξυπηρετεί ούτε προσφέρει τίποτα, δεν έχει να πει τίποτε. Οι εξελίξεις το ξεπέρασαν, και έτσι το σταματάω.
Αρκετό ήλιο έχασα σε αυτό το πληκτρολόγιο. Υπάρχει ένας κόσμος που είναι ακόμα ξύπνιος και πάλλεται από ιδέες και ζωή. Καλά μυαλά σε όλους.
Και όχι άλλα σκουπίδια.
Β.Ν.Ν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου