Πέμπτη 31 Δεκεμβρίου 2009
Τρίτη 29 Δεκεμβρίου 2009
Τέλη και διόδια.
Με τα τέλη κυκλοφορίας αυτοκινήτων να είναι κλασικό δείγμα άδικης προχειροφτιαγμένης φορολόγησης, τους δρόμους να παραμένουν οι ποιο επικίνδυνοι στο δυτικό κόσμο (είναι η ελλαδίτσα μας στο δυτικό κόσμο;), την τρελλή κίνηση ακόμα και στις μικρότερες πόλεις (που βελτιώνεται όταν χαλάνε τα απορυθμισμένα φανάρια ή απεργούν τα -προφανώς μη αποδοτικά- μέσα μαζικής μεταφορας), τις "εθνικές οδούς" ντροπή για το τίτλο που φέρουν, το κόστος κατασκευής τους υπέρογκο σε σχέση με άλλες χώρες, τους Έλληνες να τα δέχονται όλα αυτά ως φυσιολογικά, και να πληρώνουν για την χρήση δρόμων που θα κατασκευαστούν (π.χ. Πατρων-Αθηνών), κάποιοι αποφάσισαν να μην πληρώσουν διόδια όσο δεν έχουν δρόμους.
Βλέπε www.diodiastop.blogspot.com.
Βλέπε www.diodiastop.blogspot.com.
Σάββατο 5 Δεκεμβρίου 2009
Πίσω στο θέμα μας: Γιατί χρειάζεται το Κενοβουλευτικό Κίνημα (?).
Καθώς το μπλόγκ αυτό εξελίχθηκε σε σημείο προβολής της ιδέας ενός κινήματος-"κόμματος" αδειάσματος της Βουλής, των Κενοβουλευτών. Καλό θα είναι να ξαναγραφτεί κάτι σχετικό με αυτό.
Στη σκέψη πολλών Ελλήνων, ειδικά στις πρόσφατες γενιές, τα μεγάλα κόμματα δεν αφορούν ιδεολογίες, πολιτικές θέσεις, κλπ, αλλά αντίθετα είναι απλώς Κ.Ε.Π., Κέντρα (Κυκλώματα θα έλεγε κάποιος κακόβουλος) Εξυπηρέτησης Πολιτών. Πολλοί Έλληνες πολίτες ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ότι δεν μπορούν μόνοι, χωρίς να "σπρώξει κάποιος το θέμα τους", να έχουν όσα δικαιούνται, π.χ. αξιοκρατία σε μια πρόσληψη, σωστή αντιμετώπιση από το Δημόσιο, δικαιοσύνη σε μία διένεξη, παροχή υγείας, παιδεία, όλα τα γνωστά και χιλιοειπωμένα.
Ο πολίτης που ΠΙΣΤΕΥΕΙ ότι μόνος του δεν μπορεί, ίσως προστρέξει κάτω από την ομπρέλα ενός κόμματος για εξυπηρετηθεί. Χρειάζεται τον Βουλευτή του, και αυτός πρέπει να έχει δύναμη, να μεσολαβήσει, και "αν είναι τυχερός και βγούνε θα γίνει η δουλειά μας βρε αδελφέ". Γιατί στο μικρό μας κρατίδιο, η πολιτική εξουσία δεν παίζεται μόνο στα μεγάλα. Παίζεται και στα μικρά θέματα, τα καθημερινά.
Γιατί το "ΠΙΣΤΕΥΕΙ" με κεφαλαία; Δεν είναι έτσι;
Ίσως τα πράγματα να μην είναι πάντα τόσο χάλια. Υπάρχουν άνθρωποι (εξαιρέσεις λένε κάποιοι), που θέλουν ένα σύστημα που λειτουργεί σωστά, και βρίσκουν ικανοποίηση στο να συμβάλουν προς αυτή την κατεύθυνση. Κάποιοι κάνουν τη δουλεία τους όσο καλύτερα μπορούν, και μέσα στο Δημόσιο. Κάποιοι θα εξυπηρετήσουν, ασχέτως αν είναι "μιλημένοι" ή όχι. Κάποιοι είναι εντάξει, θα κάνουν τις σωστές επιλογές, έχουν φιλότιμο, ηθική, αίσθηση κοινωνικής ευθύνης, θέλουν τη συνείδησή τους καθαρή. Θέλουν τα πράγματα να πάνε καλύτερα, και να συμβάλουν όσο περνάει από το χέρι τους. Αλλά αυτοί δεν ακούγονται, το αργοκίνητο σύστημα θάβει την δράση τους, και έτσι ο πολίτης έχει ακόμα την πεποίθηση πως αργά η γρήγορα θα χρειαστεί κομματική βοήθεια για να έχει ότι δικαιούται.
Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως τα μεγάλα κόμματα, αυτά πού διαφημίζουν τη δύναμή τους, δεν έχουν κανένα συμφέρον να λειτουργήσει σωστά ποτέ το Δημόσιο, ούτε να απλουστευθεί σχέση μας με αυτό, ούτε να πάψει να είναι εμπόδιο αντί αρωγός στην καθημερινότητα του πολίτη, γιατί αν γίνει αυτό πάνε οι πελάτες!
Ίσως μάλιστα γιαυτό ήδη να χάνουν πελάτες, γιατί μέσα στο μπάχαλο της Ελληνικής κοινωνίας, ο πολίτης βλέπει πως ουτε τα κόμματα είναι τόσο αποτελεσματικά στην εξυπηρέτηση του. Το βλέπει και μετά απομακρύνεται, απέχει, και ας νιώθει ακόμα πως τους ίσως τους έχει ανάγκη.
Θέλετε καλύτερο Δημόσιο; Τότε θέλετε ακόμα ποιο αναποτελεσματικά κόμματα! Παράδοξο ε;
Και ιδού, ένας ακόμα λόγος για τους Κενοβουλευτές.
Χαιρετώ.
Στη σκέψη πολλών Ελλήνων, ειδικά στις πρόσφατες γενιές, τα μεγάλα κόμματα δεν αφορούν ιδεολογίες, πολιτικές θέσεις, κλπ, αλλά αντίθετα είναι απλώς Κ.Ε.Π., Κέντρα (Κυκλώματα θα έλεγε κάποιος κακόβουλος) Εξυπηρέτησης Πολιτών. Πολλοί Έλληνες πολίτες ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ότι δεν μπορούν μόνοι, χωρίς να "σπρώξει κάποιος το θέμα τους", να έχουν όσα δικαιούνται, π.χ. αξιοκρατία σε μια πρόσληψη, σωστή αντιμετώπιση από το Δημόσιο, δικαιοσύνη σε μία διένεξη, παροχή υγείας, παιδεία, όλα τα γνωστά και χιλιοειπωμένα.
Ο πολίτης που ΠΙΣΤΕΥΕΙ ότι μόνος του δεν μπορεί, ίσως προστρέξει κάτω από την ομπρέλα ενός κόμματος για εξυπηρετηθεί. Χρειάζεται τον Βουλευτή του, και αυτός πρέπει να έχει δύναμη, να μεσολαβήσει, και "αν είναι τυχερός και βγούνε θα γίνει η δουλειά μας βρε αδελφέ". Γιατί στο μικρό μας κρατίδιο, η πολιτική εξουσία δεν παίζεται μόνο στα μεγάλα. Παίζεται και στα μικρά θέματα, τα καθημερινά.
Γιατί το "ΠΙΣΤΕΥΕΙ" με κεφαλαία; Δεν είναι έτσι;
Ίσως τα πράγματα να μην είναι πάντα τόσο χάλια. Υπάρχουν άνθρωποι (εξαιρέσεις λένε κάποιοι), που θέλουν ένα σύστημα που λειτουργεί σωστά, και βρίσκουν ικανοποίηση στο να συμβάλουν προς αυτή την κατεύθυνση. Κάποιοι κάνουν τη δουλεία τους όσο καλύτερα μπορούν, και μέσα στο Δημόσιο. Κάποιοι θα εξυπηρετήσουν, ασχέτως αν είναι "μιλημένοι" ή όχι. Κάποιοι είναι εντάξει, θα κάνουν τις σωστές επιλογές, έχουν φιλότιμο, ηθική, αίσθηση κοινωνικής ευθύνης, θέλουν τη συνείδησή τους καθαρή. Θέλουν τα πράγματα να πάνε καλύτερα, και να συμβάλουν όσο περνάει από το χέρι τους. Αλλά αυτοί δεν ακούγονται, το αργοκίνητο σύστημα θάβει την δράση τους, και έτσι ο πολίτης έχει ακόμα την πεποίθηση πως αργά η γρήγορα θα χρειαστεί κομματική βοήθεια για να έχει ότι δικαιούται.
Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως τα μεγάλα κόμματα, αυτά πού διαφημίζουν τη δύναμή τους, δεν έχουν κανένα συμφέρον να λειτουργήσει σωστά ποτέ το Δημόσιο, ούτε να απλουστευθεί σχέση μας με αυτό, ούτε να πάψει να είναι εμπόδιο αντί αρωγός στην καθημερινότητα του πολίτη, γιατί αν γίνει αυτό πάνε οι πελάτες!
Ίσως μάλιστα γιαυτό ήδη να χάνουν πελάτες, γιατί μέσα στο μπάχαλο της Ελληνικής κοινωνίας, ο πολίτης βλέπει πως ουτε τα κόμματα είναι τόσο αποτελεσματικά στην εξυπηρέτηση του. Το βλέπει και μετά απομακρύνεται, απέχει, και ας νιώθει ακόμα πως τους ίσως τους έχει ανάγκη.
Θέλετε καλύτερο Δημόσιο; Τότε θέλετε ακόμα ποιο αναποτελεσματικά κόμματα! Παράδοξο ε;
Και ιδού, ένας ακόμα λόγος για τους Κενοβουλευτές.
Χαιρετώ.
Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2009
Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2009
Ειμαστε δευτερο κομμα, ρε!!!!
Χμμμ, εεεμ, όχι ακριβώς...!
Κατ’ αρχήν, ελπίζω όλοι να ευχόμαστε πως οι καινούργιοι κυβερνώντες της χώρας να τα πάνε καλά.
Όμως, αυτό το blog εξελίσσεται σε καταγραφή ιδεών που σχετίζονται με το δικό μας «κόμμα», την ιδέα που -θυμίζω στα γρήγορα- είναι:
- δημιουργούμε ένα κόμμα του οποίου όσοι «υποψήφιοι» εκλεγούν ΑΠΕΧΟΥΝ από τη βουλή, δεν αμείβονται, δεν ασκούν κανένα πολιτικό έργο, απλά να κρατούν κενές τις έδρες που αντιστοιχούν στους ψηφοφόρους που διάλεξαν να ΑΠΕΧΟΥΝ από τις εκλογές, μην πιστεύοντας πως τους εκπροσωπεί κανένα κόμμα.
Έτσι λοιπόν το δικό μας «κόμμα» θέλει να μαζέψει όσους απέχουν από τις εκλογές συνειδητά, ως πολιτική πράξη.
Στις τελευταίες εκλογές της 4/Οκτ/2009 με καταγεγραμμένο πλέον το 100% το Υπουργείο Εσωτερικών (πηγή: www.ypes.gr) αναφέρει πως ψήφισαν το 70.92% των εγγεγραμμένων. Αυτό βέβαια είναι προσέγγιση καθώς οι πίνακες εγγεγραμμένων ψηφοφόρων δεν είναι ενημερωμένοι. Αλλά ας πούμε πως είναι μία καλή προσέγγιση. Τότε...
Η ΑΠΟΧΗ είναι 28.84% των εγγεγραμμένων και δεύτερο κόμμα.
Μην βιαστείτε να πείτε «όχι είναι τρίτο κόμμα, η ΝΔ πήρε 33.48%».
Τα αποτελέσματα υπολογίζονται από τους ψήφους που όντως ρίχτηκαν στην κάλπη, και έτσι δεν λαμβάνουν υπόψη την αποχή. Η ΝΔ με 33.48% του 70.92%, έχει το 23.74% των εγγεγραμμένων, και με αυτό παίρνει 91 έδρες.
Αντίστοιχα (και διορθώστε με αν κάνω λάθος), το ΠΑΣΟΚ με 43.92% του 70.92%, δηλαδή με 31.15% των εγγεγραμμένων παίρνει 160 έδρες.
Η ΑΠΟΧΗ του 28.84% είναι δεύτερο κόμμα, ακριβώς ανάμεσα σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.
Επί τη ευκαιρία, η διαφορά ΠΑΣΟΚ με ΝΔ δεν είναι 10%, αλλά 7.4% (των εγγεγραμμένων) περίπου.
Τελικά αποτελέσματα:
1 ΠΑΣΟΚ 31.15% 160 έδρες
2 ΑΠΟΧΗ 28.84% 0 έδρες
3 ΝΔ 23.74% 91 έδρες
4 ΚΚΕ 5.35% 21 έδρες
5 ΛΑΟΣ 3.99% 15 έδρες
6 ΣΥΡΙΖΑ 3.26% 13 έδρες
7 Άκ/Λευκά 1.87% 0 έδρες
8 ΟΙΚΟΛ 1.79% 0 έδρες
Τώρα ας δούμε πάλι την σχέση εδρών και ποσοστών, μήπως προβληματιστούμε λίγο:
Χαιρετώ!
Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2009
Μετεκλογικά
6 Οκτωβρίου, πάντα μια ενδιαφέρουσα ημέρα.
Μεταξύ άλλων, σήμερα 6 Οκτωβρίου 2009 ορκίστηκε και νέος πρωθυπουργός της χώρας, ο πρώην «Γιωργάκης». Ας ευχηθούμε όλοι να τα πάει καλά, βελτιώνοντας το χάλι της τριτοκοσμικής μας χώρας. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Με καταμετρημένο το 99.99% των ψήφων τα αποτελέσματα που βλέπουμε είναι:
Αλλά ας μην ξεχνιόμαστε και παραμυθιαζόμαστε. Λόγω αποχής, η πραγματική εικόνα έχει μία κάποια διαφορά...:
Για άλλη μια φορά έχουμε κυβέρνηση μειοψηφίας, στη "χώρα της δημοκρατίας και του "αναγκαστικού δικαιώματος" ψήφου. Κάποιοι πάλι, εξακολουθούν να διασκεδάζουν με τα dynasty politics μας. Μιλάνε για κληρονομική δημοκρατία. Κάνουν τάχα πως δεν καταλαβαίνουν γιατί να πρέπει να είσαι συγγενής χαλίφη αν θες να γίνεις «χαλίφης στη θέση του χαλίφη». Καλά, σε όλα τα εμιράτα αυτό δεν γίνεται; Και όταν περιγράφουν τους αρχηγούς μας...
George Papandreou has finally succeeded in following his father and grandfather in becoming prime minister but it's an empty victory that will be met with little enthusiasm.
Kostas Karamanlis is the nephew of New Democracy founder and four-time Prime Minister Konstantinos Karamanlis. He presided over Greece's return to democracy, following the 1967-1974 military junta, and has been praised for engineering quick economic growth and Greece's membership in the EU.
http://www.independent.co.uk/opinion/commentators/daniel-howden-victory-demonstrates-that-greek-politics-is-stagnant-1797766.html
http://www.guardian.co.uk/world/2009/oct/04/greece-papandreou-election-polls-vote
http://www.setimes.com/cocoon/setimes/xhtml/en_GB/features/setimes/features/2007/10/11/feature-03
Μεταξύ άλλων, σήμερα 6 Οκτωβρίου 2009 ορκίστηκε και νέος πρωθυπουργός της χώρας, ο πρώην «Γιωργάκης». Ας ευχηθούμε όλοι να τα πάει καλά, βελτιώνοντας το χάλι της τριτοκοσμικής μας χώρας. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Με καταμετρημένο το 99.99% των ψήφων τα αποτελέσματα που βλέπουμε είναι:
Αλλά ας μην ξεχνιόμαστε και παραμυθιαζόμαστε. Λόγω αποχής, η πραγματική εικόνα έχει μία κάποια διαφορά...:
Για άλλη μια φορά έχουμε κυβέρνηση μειοψηφίας, στη "χώρα της δημοκρατίας και του "αναγκαστικού δικαιώματος" ψήφου. Κάποιοι πάλι, εξακολουθούν να διασκεδάζουν με τα dynasty politics μας. Μιλάνε για κληρονομική δημοκρατία. Κάνουν τάχα πως δεν καταλαβαίνουν γιατί να πρέπει να είσαι συγγενής χαλίφη αν θες να γίνεις «χαλίφης στη θέση του χαλίφη». Καλά, σε όλα τα εμιράτα αυτό δεν γίνεται; Και όταν περιγράφουν τους αρχηγούς μας...George Papandreou has finally succeeded in following his father and grandfather in becoming prime minister but it's an empty victory that will be met with little enthusiasm.
Kostas Karamanlis is the nephew of New Democracy founder and four-time Prime Minister Konstantinos Karamanlis. He presided over Greece's return to democracy, following the 1967-1974 military junta, and has been praised for engineering quick economic growth and Greece's membership in the EU.
http://www.independent.co.uk/opinion/commentators/daniel-howden-victory-demonstrates-that-greek-politics-is-stagnant-1797766.html
http://www.guardian.co.uk/world/2009/oct/04/greece-papandreou-election-polls-vote
http://www.setimes.com/cocoon/setimes/xhtml/en_GB/features/setimes/features/2007/10/11/feature-03
Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2009
Εκλογές (πάλι;)
Οι μεγάλοι είδαν το κίνημά μας και τρόμαξαν! Και προκήρυξαν εκλογές!
Εν τάξει, αστειεύομαι. Αλλά το κίνημα που ονειρεύεται να αδειάσει τη βουλή όντως μεγαλώνει. Και μια που αύριο "η χώρα πάει στις κάλπες", εγώ θέλω να καταγράψω μερικές ξένες σκέψεις, σχετικές ή λιγότερο σχετικές:
"The iron law of oligarchy is a political theory [stating that] all forms of organization, regardless of how democratic or autocratic they may be at the start, will eventually and inevitably develop into oligarchies." (http://en.wikipedia.org/wiki/Iron_law_of_oligarchy)
"...the major distinction between oligarchy and democracy is that in the latter, the elites compete with each other, gaining power by winning public support. The extent and type of barriers impeding those who attempt to join this ruling group is also significant." (http://encyclopedia2.thefreedictionary.com/Oligocracy)
Οι αρχαίοι ημών Αθηναίοι πρόγονοι στο μοντέλο δημοκρατίας που έφτιαξαν (οκ, ουτοπικό ήταν και αυτό) κλήρωναν τους βουλευτές τους. Με κλήρο! Στην τύχη! Ελπίζοντας για ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα! Σου τύχαινε να γίνεις βουλευτής και έλεγες "φτου ατυχία!, την πάτησα!". (http://en.wikipedia.org/wiki/File:Athenian-constitution-aristotle.png). Και εμείς έχουμε ένα εκλογικό νόμο για γέλια (η μάλλον για κλάματα).
Idiots! Δηλαδή ιδιώτες. Δηλαδή βλάκες. Γιατί οι αρχαίοι ημών Αθηναίοι πρόγονοι στο μοντέλο δημοκρατίας που έφτιαξαν δεν ανέχονταν πολίτες που δεν συμμετείχαν στα κοινά ή είχαν ιδιωτικά συμφέροντα όταν το έκαναν. Και εμείς έχουμε κομματα-πυραμίδες (http://en.wikipedia.org/wiki/Pyramid_scheme).
Party struggles are to a people, what change is to the hod-carrier, as he shifts his hod from one shoulder to the other, a temporary but not a genuine relief. Αυτά γράφει για το σκυλοφάγωμα των κομμάτων ο Nordau's το 1883 (πριν γίνει σιωνιστής, στο The Conventional Lies of Our Civilisation). Και επειδή "όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλο τα ιδια μένουν", λέει επίσης: Economy, literature and art, philosophy, politics and all phases of social and individual life, show a certain fundamental trait, common to all a deep dissatisfaction with the world as it exists at present, From each one of these multitudinous manifestations of human intelligence arises a bitter cry, the same in all cases, an appeal for a radical change. Και μια και αν το όνειρο του κινήματος γινόταν πραγματικότητα τότε θα είχαμε (υποτίθεται) μια κάποια αναρχία, λέει: Anarchy, however, cannot persist. It is bound to make room to new organization (The New York Times, April 28, 1918). Οπότε μη φοβάστε ;-)
Και συνοψίζοντας καλύτερα από όλους όλα τα παραπάνω, το 1935 ο Μάρκος Βαμβακάρης τραγουδάει (το πολυπαιγμένο αυτές τις μέρες):
Βάζω υποψηφιότητα
πρωθυπουργός να γίνω
να κάθουμαι τεμπέλικα
να τρώω και να πίνω
Και ν' ανεβαίνω στη Βουλή
εγώ να τους διατάζω
να τους πατώ τον άργιλε
και να τους μαστουριάζω
Πάει ο Κονδύλης μας
πάει κι ο Βενιζέλος
την πούλεψε κι ο Δεμερτζής
που θα 'φερνε το τέλος
Όσοι γίνουν πρωθυπουργοί
όλοι τους θα πεθάνουν
τους κυνηγάει ο λαός
απ' τα καλά που κάνουν.
Εν τάξει, αστειεύομαι. Αλλά το κίνημα που ονειρεύεται να αδειάσει τη βουλή όντως μεγαλώνει. Και μια που αύριο "η χώρα πάει στις κάλπες", εγώ θέλω να καταγράψω μερικές ξένες σκέψεις, σχετικές ή λιγότερο σχετικές:
"The iron law of oligarchy is a political theory [stating that] all forms of organization, regardless of how democratic or autocratic they may be at the start, will eventually and inevitably develop into oligarchies." (http://en.wikipedia.org/wiki/Iron_law_of_oligarchy)
"...the major distinction between oligarchy and democracy is that in the latter, the elites compete with each other, gaining power by winning public support. The extent and type of barriers impeding those who attempt to join this ruling group is also significant." (http://encyclopedia2.thefreedictionary.com/Oligocracy)
Οι αρχαίοι ημών Αθηναίοι πρόγονοι στο μοντέλο δημοκρατίας που έφτιαξαν (οκ, ουτοπικό ήταν και αυτό) κλήρωναν τους βουλευτές τους. Με κλήρο! Στην τύχη! Ελπίζοντας για ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα! Σου τύχαινε να γίνεις βουλευτής και έλεγες "φτου ατυχία!, την πάτησα!". (http://en.wikipedia.org/wiki/File:Athenian-constitution-aristotle.png). Και εμείς έχουμε ένα εκλογικό νόμο για γέλια (η μάλλον για κλάματα).
Idiots! Δηλαδή ιδιώτες. Δηλαδή βλάκες. Γιατί οι αρχαίοι ημών Αθηναίοι πρόγονοι στο μοντέλο δημοκρατίας που έφτιαξαν δεν ανέχονταν πολίτες που δεν συμμετείχαν στα κοινά ή είχαν ιδιωτικά συμφέροντα όταν το έκαναν. Και εμείς έχουμε κομματα-πυραμίδες (http://en.wikipedia.org/wiki/Pyramid_scheme).
Party struggles are to a people, what change is to the hod-carrier, as he shifts his hod from one shoulder to the other, a temporary but not a genuine relief. Αυτά γράφει για το σκυλοφάγωμα των κομμάτων ο Nordau's το 1883 (πριν γίνει σιωνιστής, στο The Conventional Lies of Our Civilisation). Και επειδή "όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλο τα ιδια μένουν", λέει επίσης: Economy, literature and art, philosophy, politics and all phases of social and individual life, show a certain fundamental trait, common to all a deep dissatisfaction with the world as it exists at present, From each one of these multitudinous manifestations of human intelligence arises a bitter cry, the same in all cases, an appeal for a radical change. Και μια και αν το όνειρο του κινήματος γινόταν πραγματικότητα τότε θα είχαμε (υποτίθεται) μια κάποια αναρχία, λέει: Anarchy, however, cannot persist. It is bound to make room to new organization (The New York Times, April 28, 1918). Οπότε μη φοβάστε ;-)
Και συνοψίζοντας καλύτερα από όλους όλα τα παραπάνω, το 1935 ο Μάρκος Βαμβακάρης τραγουδάει (το πολυπαιγμένο αυτές τις μέρες):
Βάζω υποψηφιότητα
πρωθυπουργός να γίνω
να κάθουμαι τεμπέλικα
να τρώω και να πίνω
Και ν' ανεβαίνω στη Βουλή
εγώ να τους διατάζω
να τους πατώ τον άργιλε
και να τους μαστουριάζω
Πάει ο Κονδύλης μας
πάει κι ο Βενιζέλος
την πούλεψε κι ο Δεμερτζής
που θα 'φερνε το τέλος
Όσοι γίνουν πρωθυπουργοί
όλοι τους θα πεθάνουν
τους κυνηγάει ο λαός
απ' τα καλά που κάνουν.
Σάββατο 1 Αυγούστου 2009
Εξοργισμένοι?
Λοιπόν έχω εκπλαγεί για τους παρακάτω λόγους:
1. Ένα σωρό άνθρωποι που συζητάω, εντελώς νορμάλ τύποι εν τω μεταξύ, οικογενειάρχες κλπ, δηλώνουν εξοργισμένοι από όλους και όλα. Όχι απογοητευμένοι, εξοργισμένοι.
2. Για άλλη μια φορά ο προνομοιούχος πλην τίμιος εργαζόμενος, εργένης, χωρίς τρελά έξοδα (εγώ), είμαι άφραγκος να'ναι καλά η εφορία.
Τουλάχιστον ξέρω ότι τα λεφτά μου πάνε σε καλή μεριά, το κορόιδο. Και ότι περίσσεψε το πήρε το ΕΤΑΚ (που ως γνωστόν δεν είναι φόρος, είναι τέλος). Τέλος ως ανταπόδοση για ποια παρεχόμενη υπηρεσία ρε κλέφτες?
3. Μάλλον κανείς δεν διαβάζει αυτό το μπλογκ (άσχετο).
4. Συζητώντας στην πλάκα με παρέες όλων των ειδών την ιδέα του "κόμματος" (βλ. παρακάτω), αρχικά όλοι με κοίταζαν περίεργα. Και μετά από λίγο πολλοί δήλωναν ενθουσιασμένοι με την ιδέα, μάλιστα την βελτίωναν με νέες ιδέες. Ρε μπας και πρέπει να τρέχω σε Πρωτοδικεία; Εκτός αν το έκαναν για να νιώσω καλύτερα ;-)
Η ιδέα όπως την έχει επεξεργαστεί ειδική ομάδα εργασίας (ανάμεσα σε 2 με 3 μπύρες) έχει πλέον ως εξής:
ΑΤΑΚΑ ΚΟΜΜΑΤΟΣ:
Το έχετε σκεφτει, ακουσει, συζητήσει. Τι θα γινόταν αν υπήρχε ψηφοδελτιο «κανένας»;
ΟΝΟΜΑ ΚΟΜΜΑΤΟΣ:
Το ψάχνουμε ακόμα οπότε...
Νέο κόμμα, μόνο, ψάχνει όνομα…
- ΚΕΝΟΒουλευτές ;
- δ.ε.η.Ε.
- ΚΑΝΕΝΑΣ ;
- Μπες-Βγές ;
- ΚΕΕ ;
- www.KANENAS.gr ;
- ΚΕΝΟ ;
- Z0 (Ζήτα μηδέν) ;
- ????
ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΚΟΜΜΑΤΟΣ:
Για την ώρα έχουμε κάνα δύο εθελοντές αλλά δεν φτάνουν, οπότε...
Νέο κόμμα, μόνο, ψάχνει "υποψηφίους" ανά την Ελλάδα.
ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΚΟΜΜΑΤΟΣ:
Καμία: Αυτό μας έλειπε.
Ψύχραιμα!
Στις πρόσφατες ευρωεκλογές υπήρχε τεράστια αποχή. Πολλοί από εμάς θεώρησαν πως δεν καίγονται κιόλας να πάνε να ψηφίσουν κάποιον «αντιπρόσωπο» που δεν τους εκπροσωπεί. Η αποχή όμως δεν μετράει. Δεν θα ήταν ποιο δημοκρατικό αν η αποχή σήμαινε «δεν θέλω κανένα, άρα να μην πάει κανείς»; Και καλά στις ευρωεκλογές…
Στις βουλευτικές γιατί πρέπει οπωσδήποτε να έχουμε 300 χρυσοπληρωμένους βουλευτές αν όντως δεν υπάρχουν αρκετοί υποψήφιοι που μας εμπνέουν ως αντιπρόσωποί μας;
Αν στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, για παράδειγμα, ένας στους τρείς Έλληνες απέχει, άρα δεν θέλει κανέναν, θα μπορούσαν να μείνουν 100 κενές έδρες. Οι οποίες όμως να μετράνε ως λευκές ψήφοι στις ψηφοφορίες.
Και ποιό το κέρδος;
- Το κόστος στο προϋπολογισμό 100 βουλευτών (και των αυλικών τους). Τα ταξίδια τους, τα έξοδα τους, κλπ.
- Τα προσόντα των βουλευτών θα γίνονταν ποιο σκληρά, φέρνοντας ικανότερους, τιμιότερους, ανθρώπους στην επιφάνεια. Βουλευτές που ΘΕΛΕΙΣ να τους ψηφίσεις.
- Τα κόμματα δεν θα μπορούσαν να ασκούν έτσι άνετα την - απαράδεκτη για δημοκρατία - κομματική πειθαρχία για να περάσουν οτιδήποτε.
- Τα κόμματα θα αποδυναμώνονταν λίγο (καιρός είναι). Ίσως να σοβάρευαν κιόλας λίγο αντί να παραμένουν στην καρακοσμάρα τους.
- Χωρίς απόλυτη πλειοψηφία, ίσως αρχίσει να γίνεται συζήτηση στη βουλή, διαπραγμάτευση, θα ακούγονται επιχειρήματα.
Γίνεται;
Άμεσα όχι, δεν το προβλέπει το Σύνταγμα. Αλλά κάθε αυστηρό σύστημα έχει και την αχίλλειο πτέρνα του, (το πε και και ο Kurt Gödel).
Και αυτό είναι:
Οι ΚΕΝΟβουλευτές (ή ότι άλλο όνομα αποφασίζουμε).
Νέο κόμμα, κανονικό με υποψηφίους ανά την Ελλάδα (αυτοί πρέπει να βρεθούν) που όμως
- ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΝΕ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΑΝ ΕΚΛΕΓΟΥΝ.
- ΟΥΤΕ ΘΑ ΔΕΧΤΟΥΝ ΑΜΟΙΒΗ, ΜΙΣΘΟ ΚΛΠ, ΘΑ ΤΑ ΚΑΝΟΥΝ ΔΩΡΕΑ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ.
- ΟΥΤΕ ΒΕΒΑΙΑ ΘΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΙΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ, ΨΗΦΟΦΟΡΙΕΣ ΚΛΠ
- ΟΥΤΕ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ.
- ΔΕΝ ΘΑ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ.
Σκεφτήτε το πάλι!
1. Ένα σωρό άνθρωποι που συζητάω, εντελώς νορμάλ τύποι εν τω μεταξύ, οικογενειάρχες κλπ, δηλώνουν εξοργισμένοι από όλους και όλα. Όχι απογοητευμένοι, εξοργισμένοι.
2. Για άλλη μια φορά ο προνομοιούχος πλην τίμιος εργαζόμενος, εργένης, χωρίς τρελά έξοδα (εγώ), είμαι άφραγκος να'ναι καλά η εφορία.
Τουλάχιστον ξέρω ότι τα λεφτά μου πάνε σε καλή μεριά, το κορόιδο. Και ότι περίσσεψε το πήρε το ΕΤΑΚ (που ως γνωστόν δεν είναι φόρος, είναι τέλος). Τέλος ως ανταπόδοση για ποια παρεχόμενη υπηρεσία ρε κλέφτες?
3. Μάλλον κανείς δεν διαβάζει αυτό το μπλογκ (άσχετο).
4. Συζητώντας στην πλάκα με παρέες όλων των ειδών την ιδέα του "κόμματος" (βλ. παρακάτω), αρχικά όλοι με κοίταζαν περίεργα. Και μετά από λίγο πολλοί δήλωναν ενθουσιασμένοι με την ιδέα, μάλιστα την βελτίωναν με νέες ιδέες. Ρε μπας και πρέπει να τρέχω σε Πρωτοδικεία; Εκτός αν το έκαναν για να νιώσω καλύτερα ;-)
Η ιδέα όπως την έχει επεξεργαστεί ειδική ομάδα εργασίας (ανάμεσα σε 2 με 3 μπύρες) έχει πλέον ως εξής:
ΑΤΑΚΑ ΚΟΜΜΑΤΟΣ:
Το έχετε σκεφτει, ακουσει, συζητήσει. Τι θα γινόταν αν υπήρχε ψηφοδελτιο «κανένας»;
ΟΝΟΜΑ ΚΟΜΜΑΤΟΣ:
Το ψάχνουμε ακόμα οπότε...
Νέο κόμμα, μόνο, ψάχνει όνομα…
- ΚΕΝΟΒουλευτές ;
- δ.ε.η.Ε.
- ΚΑΝΕΝΑΣ ;
- Μπες-Βγές ;
- ΚΕΕ ;
- www.KANENAS.gr ;
- ΚΕΝΟ ;
- Z0 (Ζήτα μηδέν) ;
- ????
ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΚΟΜΜΑΤΟΣ:
Για την ώρα έχουμε κάνα δύο εθελοντές αλλά δεν φτάνουν, οπότε...
Νέο κόμμα, μόνο, ψάχνει "υποψηφίους" ανά την Ελλάδα.
ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΚΟΜΜΑΤΟΣ:
Καμία: Αυτό μας έλειπε.
Ψύχραιμα!
Στις πρόσφατες ευρωεκλογές υπήρχε τεράστια αποχή. Πολλοί από εμάς θεώρησαν πως δεν καίγονται κιόλας να πάνε να ψηφίσουν κάποιον «αντιπρόσωπο» που δεν τους εκπροσωπεί. Η αποχή όμως δεν μετράει. Δεν θα ήταν ποιο δημοκρατικό αν η αποχή σήμαινε «δεν θέλω κανένα, άρα να μην πάει κανείς»; Και καλά στις ευρωεκλογές…
Στις βουλευτικές γιατί πρέπει οπωσδήποτε να έχουμε 300 χρυσοπληρωμένους βουλευτές αν όντως δεν υπάρχουν αρκετοί υποψήφιοι που μας εμπνέουν ως αντιπρόσωποί μας;
Αν στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, για παράδειγμα, ένας στους τρείς Έλληνες απέχει, άρα δεν θέλει κανέναν, θα μπορούσαν να μείνουν 100 κενές έδρες. Οι οποίες όμως να μετράνε ως λευκές ψήφοι στις ψηφοφορίες.
Και ποιό το κέρδος;
- Το κόστος στο προϋπολογισμό 100 βουλευτών (και των αυλικών τους). Τα ταξίδια τους, τα έξοδα τους, κλπ.
- Τα προσόντα των βουλευτών θα γίνονταν ποιο σκληρά, φέρνοντας ικανότερους, τιμιότερους, ανθρώπους στην επιφάνεια. Βουλευτές που ΘΕΛΕΙΣ να τους ψηφίσεις.
- Τα κόμματα δεν θα μπορούσαν να ασκούν έτσι άνετα την - απαράδεκτη για δημοκρατία - κομματική πειθαρχία για να περάσουν οτιδήποτε.
- Τα κόμματα θα αποδυναμώνονταν λίγο (καιρός είναι). Ίσως να σοβάρευαν κιόλας λίγο αντί να παραμένουν στην καρακοσμάρα τους.
- Χωρίς απόλυτη πλειοψηφία, ίσως αρχίσει να γίνεται συζήτηση στη βουλή, διαπραγμάτευση, θα ακούγονται επιχειρήματα.
Γίνεται;
Άμεσα όχι, δεν το προβλέπει το Σύνταγμα. Αλλά κάθε αυστηρό σύστημα έχει και την αχίλλειο πτέρνα του, (το πε και και ο Kurt Gödel).
Και αυτό είναι:
Οι ΚΕΝΟβουλευτές (ή ότι άλλο όνομα αποφασίζουμε).
Νέο κόμμα, κανονικό με υποψηφίους ανά την Ελλάδα (αυτοί πρέπει να βρεθούν) που όμως
- ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΝΕ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΑΝ ΕΚΛΕΓΟΥΝ.
- ΟΥΤΕ ΘΑ ΔΕΧΤΟΥΝ ΑΜΟΙΒΗ, ΜΙΣΘΟ ΚΛΠ, ΘΑ ΤΑ ΚΑΝΟΥΝ ΔΩΡΕΑ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ.
- ΟΥΤΕ ΒΕΒΑΙΑ ΘΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΙΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ, ΨΗΦΟΦΟΡΙΕΣ ΚΛΠ
- ΟΥΤΕ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ.
- ΔΕΝ ΘΑ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ.
Σκεφτήτε το πάλι!
Τρίτη 12 Μαΐου 2009
Τρελής ιδέας #1 συνέχεια.
...στης εξουσίας τους χώρους, στα μάταια έργα, τα μάταια λόγια, τα χάρτινα προσχήματα, τον απόηχο της βρωμιάς, τι γυρεύεις; Φύγε!... [Ρ.Α]
Προφανώς όταν λες κάτι σοβαρό δεν πρέπει να κάνεις χιούμορ.
Στο πρώτο μου post έγραφα για την ιδέα της δημιουργίας ενός κόμματος που θα έχει στόχο να κρατά κάποιες κενές έδρες στη βουλή. Αστειευόμενος το ονόμασα δ.ε.η.Ε, μειώνοντας έτσι αρκετά την έμφαση στην ιδέα (αφήστε που πριν είχα σκεφτεί να το ονομάσω κ.κ.ε.Ε – κόμμα κενών εδρών Ελλάδος – και να αστειευτώ για την συνωνυμία).
Όμως η ουσία είναι πώς χρόνια τώρα τα κόμματα φρόντισαν να συσσωρεύσουν έλεγχο, και να αποχτήσουν τεράστια δύναμη αποφάσεων, σε κάθε επίπεδο. Σαν γιγάντιες απάτες πυραμίδας, αρμέγουν την μικρή μας χώρα. Μια πυραμίδα μοιράσματος δύναμης κάθε μορφής, από τα μεγάλα (διαχείριση επενδύσεων σε εθνικό επιπέδου) έως και τα μικρά (ποιος θα νοσηλευτεί/προσληφθεί/δικαιωθεί σωστά). Και αυτό το μοντέλο τα ίδια το καλλιεργούν, έχοντας «και το καρπούζι και το μαχαίρι», ένα μοντέλο που διαχειρίζεται τα πάντα. Και βέλτιστο για αυτά είναι να μπορούν να δημιουργήσουν αυτόνομες κυβερνήσεις πλειοψηφίας. Σήμερα οι κυβερνήσεις μας για να είναι αυτόνομες υποβοηθούνται από το εκλογικό σύστημα. Και έτσι το εκάστοτε κομματικοποιημένο 30% (και αν, πλέον, είναι τόσο) του πληθυσμού ψηφίζει ποιος θα είναι ο γενικός δερβέναγας των πάντων. Κομματική πειθαρχία, ασυλία, κατάχρηση κλπ ολοκληρώνουν την άσχημη εικόνα. Αν αναρωτιέστε, είναι αυτό δημοκρατία, τα ξέρετε. Και όχι, δεν είναι.
Η ιδέα λοιπόν είναι απλή.
Μαζευόμαστε μερικοί «τρελοί» και φτιάχνουμε ένα κόμμα, που να εκπροσωπεί την «χαμένη» ψήφο, την άκυρη, την αποχή. Συμφωνούμε να μην συμμετέχουμε, ούτε να πληρωνόμαστε, ούτε να πουλάμε ιδεολογία, απλά να απέχουμε, από κάθε βουλευτική δραστηριότητα δεσμεύοντας όμως τυχόν έδρες που θα πάρουμε, και μειώνοντας λίγο τη δύναμη των μεγάλων.
Βέβαια...
Τι λέτε;
Προφανώς όταν λες κάτι σοβαρό δεν πρέπει να κάνεις χιούμορ.
Στο πρώτο μου post έγραφα για την ιδέα της δημιουργίας ενός κόμματος που θα έχει στόχο να κρατά κάποιες κενές έδρες στη βουλή. Αστειευόμενος το ονόμασα δ.ε.η.Ε, μειώνοντας έτσι αρκετά την έμφαση στην ιδέα (αφήστε που πριν είχα σκεφτεί να το ονομάσω κ.κ.ε.Ε – κόμμα κενών εδρών Ελλάδος – και να αστειευτώ για την συνωνυμία).
Όμως η ουσία είναι πώς χρόνια τώρα τα κόμματα φρόντισαν να συσσωρεύσουν έλεγχο, και να αποχτήσουν τεράστια δύναμη αποφάσεων, σε κάθε επίπεδο. Σαν γιγάντιες απάτες πυραμίδας, αρμέγουν την μικρή μας χώρα. Μια πυραμίδα μοιράσματος δύναμης κάθε μορφής, από τα μεγάλα (διαχείριση επενδύσεων σε εθνικό επιπέδου) έως και τα μικρά (ποιος θα νοσηλευτεί/προσληφθεί/δικαιωθεί σωστά). Και αυτό το μοντέλο τα ίδια το καλλιεργούν, έχοντας «και το καρπούζι και το μαχαίρι», ένα μοντέλο που διαχειρίζεται τα πάντα. Και βέλτιστο για αυτά είναι να μπορούν να δημιουργήσουν αυτόνομες κυβερνήσεις πλειοψηφίας. Σήμερα οι κυβερνήσεις μας για να είναι αυτόνομες υποβοηθούνται από το εκλογικό σύστημα. Και έτσι το εκάστοτε κομματικοποιημένο 30% (και αν, πλέον, είναι τόσο) του πληθυσμού ψηφίζει ποιος θα είναι ο γενικός δερβέναγας των πάντων. Κομματική πειθαρχία, ασυλία, κατάχρηση κλπ ολοκληρώνουν την άσχημη εικόνα. Αν αναρωτιέστε, είναι αυτό δημοκρατία, τα ξέρετε. Και όχι, δεν είναι.
Η ιδέα λοιπόν είναι απλή.
Μαζευόμαστε μερικοί «τρελοί» και φτιάχνουμε ένα κόμμα, που να εκπροσωπεί την «χαμένη» ψήφο, την άκυρη, την αποχή. Συμφωνούμε να μην συμμετέχουμε, ούτε να πληρωνόμαστε, ούτε να πουλάμε ιδεολογία, απλά να απέχουμε, από κάθε βουλευτική δραστηριότητα δεσμεύοντας όμως τυχόν έδρες που θα πάρουμε, και μειώνοντας λίγο τη δύναμη των μεγάλων.
Βέβαια...
Τι λέτε;
Τετάρτη 6 Μαΐου 2009
Τρελή ιδέα 1.
Αρχίζω αυτό το blog με την πρώτη από μια σειρά από περίεργες ιδέες. Το γενικότερο θέμα είναι «τρελές ιδέες που θα μπορούσαν να αλλάξουν κάτι, και λόγοι που δεν μπορούμε να τις υλοποιήσουμε (αν υπαρχουν)». Η συνεισφορά με δικές σας ιδέες είναι καλοδεχούμενη. Όπως και η κριτική, που είναι κάτι περισσότερο: απαραίτητη.
Θέμα: η Δημο(?)κρατία.
Στόχος: Ορθότερη αντιπροσώπευση του εκλογικού σώματος των Ελλήνων στο Κοινοβούλιο.
Ιδέα: Η δημιουργία ενός νέου πολιτικού κόμματος.
Σχόλιο: Αυτή είναι μία ιδεαλιστική πρόταση με πολλά προβλήματα υλοποίησης. Δυστυχώς απαιτεί τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού κόμματος(*). Δεν έχω την παραμικρή ιδέα πόσο εύκολο είναι αυτό.
Στης βουλής τα έδρανα…
Ας δούμε λοιπόν το παραμύθι:
Το δ.ε.η.Ε είναι το νέο πολιτικό κόμμα που ζητά την ψήφο σας.
Ονομάστηκε δ.ε.η.Ε ώστε να το θυμόσαστε όταν θα πάτε να ψηφίσετε. Αν δεν ζείτε σε αχυρώνα τότε, τι στο καλό, την ΔΕΗ την ξέρετε. Και έχω την εντύπωση πως μερικοί από εσάς (δεν λέω ονόματα) ψηφίζετε «ότι σας θυμηθεί»
Έχει ως στόχο να μπει στην Βουλή, και αφού μπει, αμέσως μετά, να βγει.
Οι «βουλευτές» του δ.ε.η.Ε συμφωνούν και δεσμεύονται ηθικώς και εγγράφως (με «ποινή» άμεσης διαγραφής από το «κόμμα») να:
(α) Μην συμμετέχουν σε καμία διαδικασία του Ελληνικού Κοινοβουλίου (απόφαση, συνεδρίαση, ψηφοφορία, επιτροπή, κλπ).
(β) να κρατούν τις έδρες τους συνεχώς κενές, απλά να δεσμεύουν μερικές βουλευτικές έδρες στο Κοινοβούλιο που έτσι και αλλιώς αντιστοιχούν στους ψηφοφόρους που διαλέγουν αποχή, άκυρο, ή ότι άλλο σήμερα δεν εκπροσωπείται.
(γ) Μην δεχτούν καμία αμοιβή που σχετίζεται με την «βουλευτική» τους ιδιότητα. Αν αυτό απαιτείται από νόμο, κάθε αμοιβή ή προνόμιο να γίνεται δωρεά στο Ελληνικό Κράτος.
(δ) Να μην βγαίνουν σε κανάλια κλπ.
Συνοπτικά: Να μην έχουν πολιτική δραστηριότητα και να μην επιβαρύνουν τον πολίτη.
Δυστυχώς χρειάζεται να βρεθούν εθελοντές να γίνουν υποψήφιοι «βουλευτές». Και στην Ελλάδα, εθελοντές που θα βάλουν το όνομά τους στο ψηφοδέλτιο ενός τέτοιου «κόμματος» που ουσιαστικά εκπροσωπεί τον διαμαρτυρόμενο πολίτη, εθελοντές χωρίς δύναμη ή άλλα οφέλη, που το κάνουν απλά για την σωστότερη αντιπροσώπευση του «εκλογικού σώματος», μάλλον δύσκολο να βρεθούν. Επιπρόσθετα θα πρέπει να μην έχουν να χάσουν τίποτα από την πολιτική τους αυτή θέση (δύσκολο σε μια χώρα που τα κόμματα «λύνουν και δένουν» τα πάντα), και να μπορούν βιοποριστικά να ξεπεράσουν τα οικονομικά εμπόδια που θέτει το ασυμβίβαστο της θέσης του «βουλευτή» που, στην περίπτωσή τους, θα είναι μια μη-αμειβόμενη θέση.
Επίσης υπάρχει το πρόβλημα πως ίσως οι μικρότεροι χάσουν κάποιους ψήφους διαμαρτυρίας.
Αλλά για σκεφτείτε το…
Θέμα: η Δημο(?)κρατία.
Στόχος: Ορθότερη αντιπροσώπευση του εκλογικού σώματος των Ελλήνων στο Κοινοβούλιο.
Ιδέα: Η δημιουργία ενός νέου πολιτικού κόμματος.
Σχόλιο: Αυτή είναι μία ιδεαλιστική πρόταση με πολλά προβλήματα υλοποίησης. Δυστυχώς απαιτεί τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού κόμματος(*). Δεν έχω την παραμικρή ιδέα πόσο εύκολο είναι αυτό.
Στης βουλής τα έδρανα…
Ας δούμε λοιπόν το παραμύθι:
δ.ε.η.Ε (δεν είμαστε ηλίθιοι Ελλάδος)
Το δ.ε.η.Ε είναι το νέο πολιτικό κόμμα που ζητά την ψήφο σας.Ονομάστηκε δ.ε.η.Ε ώστε να το θυμόσαστε όταν θα πάτε να ψηφίσετε. Αν δεν ζείτε σε αχυρώνα τότε, τι στο καλό, την ΔΕΗ την ξέρετε. Και έχω την εντύπωση πως μερικοί από εσάς (δεν λέω ονόματα) ψηφίζετε «ότι σας θυμηθεί»
Έχει ως στόχο να μπει στην Βουλή, και αφού μπει, αμέσως μετά, να βγει.
Οι «βουλευτές» του δ.ε.η.Ε συμφωνούν και δεσμεύονται ηθικώς και εγγράφως (με «ποινή» άμεσης διαγραφής από το «κόμμα») να:
(α) Μην συμμετέχουν σε καμία διαδικασία του Ελληνικού Κοινοβουλίου (απόφαση, συνεδρίαση, ψηφοφορία, επιτροπή, κλπ).
(β) να κρατούν τις έδρες τους συνεχώς κενές, απλά να δεσμεύουν μερικές βουλευτικές έδρες στο Κοινοβούλιο που έτσι και αλλιώς αντιστοιχούν στους ψηφοφόρους που διαλέγουν αποχή, άκυρο, ή ότι άλλο σήμερα δεν εκπροσωπείται.
(γ) Μην δεχτούν καμία αμοιβή που σχετίζεται με την «βουλευτική» τους ιδιότητα. Αν αυτό απαιτείται από νόμο, κάθε αμοιβή ή προνόμιο να γίνεται δωρεά στο Ελληνικό Κράτος.
(δ) Να μην βγαίνουν σε κανάλια κλπ.
Συνοπτικά: Να μην έχουν πολιτική δραστηριότητα και να μην επιβαρύνουν τον πολίτη.
Δυστυχώς χρειάζεται να βρεθούν εθελοντές να γίνουν υποψήφιοι «βουλευτές». Και στην Ελλάδα, εθελοντές που θα βάλουν το όνομά τους στο ψηφοδέλτιο ενός τέτοιου «κόμματος» που ουσιαστικά εκπροσωπεί τον διαμαρτυρόμενο πολίτη, εθελοντές χωρίς δύναμη ή άλλα οφέλη, που το κάνουν απλά για την σωστότερη αντιπροσώπευση του «εκλογικού σώματος», μάλλον δύσκολο να βρεθούν. Επιπρόσθετα θα πρέπει να μην έχουν να χάσουν τίποτα από την πολιτική τους αυτή θέση (δύσκολο σε μια χώρα που τα κόμματα «λύνουν και δένουν» τα πάντα), και να μπορούν βιοποριστικά να ξεπεράσουν τα οικονομικά εμπόδια που θέτει το ασυμβίβαστο της θέσης του «βουλευτή» που, στην περίπτωσή τους, θα είναι μια μη-αμειβόμενη θέση.
Επίσης υπάρχει το πρόβλημα πως ίσως οι μικρότεροι χάσουν κάποιους ψήφους διαμαρτυρίας.
Αλλά για σκεφτείτε το…
Υστερόγραφο (το οποίο προσθέτω πολύ αργότερα, στις 4 Οκτ. 2010):
Site με "ίσως-τρελές-ίσως-όχι-και-τόσο-τρελές" ιδέες, για τεχνικά κυρίως θέματα, υπάρχει ήδη.
Είναι το http://www.halfbakery.com/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)