Θέλω να ρίξω μια μπουνιά...

Ζούμε την οικονομία της εικονικής πραγματικότητας, και πολλή αξία της δίνουμε. Η πραγματική εκδοχή μας; κάτι μικρά ζωύφια και τα ασήμαντα οικοδομήματά τους, έτοιμα να εξαφανιστούν κάτω από ένα κύμα. Παρόλα αυτά προσβλήθηκα, θίχτηκα, θύμωσα, εξοργίστηκα. Αναφέρομαι στις δηλώσεις του  Dominique Strauss-Kahn για τους Έλληνες και συγκεκριμένα σε αυτό (από την Καθημερινή): 

"Οι άνθρωποι στον δρόμο έχουν την αίσθηση ότι παραπλανήθηκαν. Και οι ίδιοι τα έχουν μαγειρέψει λιγάκι, δεν πλήρωναν φόρους, είναι λίγο το εθνικό τους σπορ, αλητεία στο έπακρον. Και επιπλέον, είναι οι πιο πλούσιοι!"

Ίσως οι Έλληνες που ΑΥΤΟΣ συναναστρέφεται δεν πληρώνουν φόρους, έχουν την φοροδιαφυγή και την διαφθορά για σπορ, είναι αλητεία στο έπακρον, και είναι οι πιο πλούσιοι. 

 

Αλλά οι Έλληνες στον δικό μου κύκλο συναναστροφών, πληρώνουμε χρόνια τώρα κατ' αναλογία πάμπολλους φόρους για να ταΐζουμε μια διαφθορά που καθημερινά μας κλέβει και μας σκοτώνει, μάθαμε ξαφνικά πως χρωστάμε χωρίς λόγο, δεν συνηθίζουμε την απάτη, δουλεύουμε, παράγουμε, δεν ζητιάνευουμε. Ήμασταν όσο γίνεται "εντάξει", και περήφανοι για αυτό. Και είμαστε αυτοί που τελικά πληρώνουν πάντα τα σπασμένα (τα ξένα γ...σιάτικα για να ακριβολογώ). Οπότε, υπαινιγμούς όπως τους παραπάνω, κανείς δεν έχει το παραμικρό δικαίωμα να κάνει. Κανείς!

Και κάτι για σκέψη, στα τόσα πολλά...

ΚΕΝΟβουλευτές