Τρελής ιδέας #1 συνέχεια.

...στης εξουσίας τους χώρους, στα μάταια έργα, τα μάταια λόγια, τα χάρτινα προσχήματα, τον απόηχο της βρωμιάς, τι γυρεύεις; Φύγε!... [Ρ.Α]

Προφανώς όταν λες κάτι σοβαρό δεν πρέπει να κάνεις χιούμορ.

Στο πρώτο μου post έγραφα για την ιδέα της δημιουργίας ενός κόμματος που θα έχει στόχο να κρατά κάποιες κενές έδρες στη βουλή. Αστειευόμενος το ονόμασα δ.ε.η.Ε, μειώνοντας έτσι αρκετά την έμφαση στην ιδέα (αφήστε που πριν είχα σκεφτεί να το ονομάσω κ.κ.ε.Ε – κόμμα κενών εδρών Ελλάδος – και να αστειευτώ για την συνωνυμία).

Όμως η ουσία είναι πώς χρόνια τώρα τα κόμματα φρόντισαν να συσσωρεύσουν έλεγχο, και να αποχτήσουν τεράστια δύναμη αποφάσεων, σε κάθε επίπεδο. Σαν γιγάντιες απάτες πυραμίδας, αρμέγουν την μικρή μας χώρα. Μια πυραμίδα μοιράσματος δύναμης κάθε μορφής, από τα μεγάλα (διαχείριση επενδύσεων σε εθνικό επιπέδου) έως και τα μικρά (ποιος θα νοσηλευτεί/προσληφθεί/δικαιωθεί σωστά). Και αυτό το μοντέλο τα ίδια το καλλιεργούν, έχοντας «και το καρπούζι και το μαχαίρι», ένα μοντέλο που διαχειρίζεται τα πάντα. Και βέλτιστο για αυτά είναι να μπορούν να δημιουργήσουν αυτόνομες κυβερνήσεις πλειοψηφίας. Σήμερα οι κυβερνήσεις μας για να είναι αυτόνομες υποβοηθούνται από το εκλογικό σύστημα. Και έτσι το εκάστοτε κομματικοποιημένο 30% (και αν, πλέον, είναι τόσο) του πληθυσμού ψηφίζει ποιος θα είναι ο γενικός δερβέναγας των πάντων. Κομματική πειθαρχία, ασυλία, κατάχρηση κλπ ολοκληρώνουν την άσχημη εικόνα. Αν αναρωτιέστε, είναι αυτό δημοκρατία, τα ξέρετε. Και όχι, δεν είναι.

Η ιδέα λοιπόν είναι απλή.

Μαζευόμαστε μερικοί «τρελοί» και φτιάχνουμε ένα κόμμα, που να εκπροσωπεί την «χαμένη» ψήφο, την άκυρη, την αποχή. Συμφωνούμε να μην συμμετέχουμε, ούτε να πληρωνόμαστε, ούτε να πουλάμε ιδεολογία, απλά να απέχουμε, από κάθε βουλευτική δραστηριότητα δεσμεύοντας όμως τυχόν έδρες που θα πάρουμε, και μειώνοντας λίγο τη δύναμη των μεγάλων.

Βέβαια...

Τι λέτε;