Εκλογές (πάλι;)

Οι μεγάλοι είδαν το κίνημά μας και τρόμαξαν! Και προκήρυξαν εκλογές!

Εν τάξει, αστειεύομαι. Αλλά το κίνημα που ονειρεύεται να αδειάσει τη βουλή όντως μεγαλώνει. Και μια που αύριο "η χώρα πάει στις κάλπες", εγώ θέλω να καταγράψω μερικές ξένες σκέψεις, σχετικές ή λιγότερο σχετικές:

"The iron law of oligarchy is a political theory [stating that] all forms of organization, regardless of how democratic or autocratic they may be at the start, will eventually and inevitably develop into oligarchies." (http://en.wikipedia.org/wiki/Iron_law_of_oligarchy)

"...the major distinction between oligarchy and democracy is that in the latter, the elites compete with each other, gaining power by winning public support. The extent and type of barriers impeding those who attempt to join this ruling group is also significant." (http://encyclopedia2.thefreedictionary.com/Oligocracy)

Οι αρχαίοι ημών Αθηναίοι πρόγονοι στο μοντέλο δημοκρατίας που έφτιαξαν (οκ, ουτοπικό ήταν και αυτό) κλήρωναν τους βουλευτές τους. Με κλήρο! Στην τύχη! Ελπίζοντας για ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα! Σου τύχαινε να γίνεις βουλευτής και έλεγες "φτου ατυχία!, την πάτησα!". (http://en.wikipedia.org/wiki/File:Athenian-constitution-aristotle.png). Και εμείς έχουμε ένα εκλογικό νόμο για γέλια (η μάλλον για κλάματα).

Idiots! Δηλαδή ιδιώτες. Δηλαδή βλάκες. Γιατί οι αρχαίοι ημών Αθηναίοι πρόγονοι στο μοντέλο δημοκρατίας που έφτιαξαν δεν ανέχονταν πολίτες που δεν συμμετείχαν στα κοινά ή είχαν ιδιωτικά συμφέροντα όταν το έκαναν. Και εμείς έχουμε κομματα-πυραμίδες (http://en.wikipedia.org/wiki/Pyramid_scheme).

Party struggles are to a people, what change is to the hod-carrier, as he shifts his hod from one shoulder to the other, a temporary but not a genuine relief. Αυτά γράφει για το σκυλοφάγωμα των κομμάτων ο Nordau's το 1883 (πριν γίνει σιωνιστής, στο The Conventional Lies of Our Civilisation). Και επειδή "όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλο τα ιδια μένουν", λέει επίσης: Economy, literature and art, philosophy, politics and all phases of social and individual life, show a certain fundamental trait, common to all a deep dissatisfaction with the world as it exists at present, From each one of these multitudinous manifestations of human intelligence arises a bitter cry, the same in all cases, an appeal for a radical change. Και μια και αν το όνειρο του κινήματος γινόταν πραγματικότητα τότε θα είχαμε (υποτίθεται) μια κάποια αναρχία, λέει: Anarchy, however, cannot persist. It is bound to make room to new organization (The New York Times, April 28, 1918). Οπότε μη φοβάστε ;-)

Και συνοψίζοντας καλύτερα από όλους όλα τα παραπάνω, το 1935 ο Μάρκος Βαμβακάρης τραγουδάει (το πολυπαιγμένο αυτές τις μέρες):

Βάζω υποψηφιότητα
πρωθυπουργός να γίνω
να κάθουμαι τεμπέλικα
να τρώω και να πίνω

Και ν' ανεβαίνω στη Βουλή
εγώ να τους διατάζω
να τους πατώ τον άργιλε
και να τους μαστουριάζω

Πάει ο Κονδύλης μας
πάει κι ο Βενιζέλος
την πούλεψε κι ο Δεμερτζής
που θα 'φερνε το τέλος

Όσοι γίνουν πρωθυπουργοί
όλοι τους θα πεθάνουν
τους κυνηγάει ο λαός
απ' τα καλά που κάνουν.