Στο βιβλίο «Η Τράπεζα, πως η Goldman-Sachs κυβερνά τον κόσμο» που ανέφερα στο προηγούμενο post, περιγράφεται η παγκόσμια αγορά πετρελαίου σήμερα:
«…δημιουργεί ένα τεράστιο κερδοσκοπικό καζίνο που ειδικεύεται στην ενέργεια. Οι χρηματιστές [] καταφεύγουν σε σύνθετα χρηματοοικονομικά προϊόντα, για να στοιχηματίσουν στα συμβόλαια μελλοντικής παράδοσης, μια αγορά μέσα στην οποία διαπραγματεύονται δυνητικές παραγωγές ή δυνητικά φορτία [πετρελαίου]».
Διαπραγματεύονται αέρα. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί ανεβαίνει η τιμή του πετρελαίου.
Διαβάζοντάς το παραπάνω, θυμήθηκα κάτι πολύ πιο παλιό. Το βιβλίο του Mark Twain με τίτλο «Roughing It», όπου περιγράφει τις εμπειρίες του στην αμερικανική δύση (Νεβάδα) το 1860. Στο κεφάλαιο 44, μια φήμη πως η έρημος έχει τεράστια κοιτάσματα ασημιού και χρυσού φέρνει χιλιάδες χρυσοθήρες οι περισσότεροι των οποίων δεν βρίσκουν τίποτε. Άρα χρυσάφι τζίφος. Παρόλα αυτά εφευρίσκουν την νέα μέθοδο κερδοφορίας του σύγχρονου κόσμου:
Surely nothing like it was ever seen before since the world began. Every one of these wild cat mines -- not mines, but holes in the ground over imaginary mines -- was incorporated and had handsomely engraved "stock" and the stock was salable, too. It was bought and sold with a feverish avidity in the boards every day. You could go up on the mountain side, scratch around and find a ledge (there was no lack of them), put up a "notice" with a grandiloquent name in it, start a shaft, get your stock printed, and with nothing whatever to prove that your mine was worth a straw, you could put your stock on the market and sell out for hundreds and even thousands of dollars. To make money, and make it fast, was as easy as it was to eat your dinner.
Μεταφράζω ελεύθερα:
Σίγουρα τίποτα τέτοιο δεν είχε συμβεί ποτέ από την αρχή του κόσμου. Κάθε ένα από αυτά τα άχρηστα ορυχεία - όχι ορυχεία, αλλά τρύπες στο έδαφος πάνω σε φανταστικά ορυχεία – οργανώνονταν ως εταιρεία και αποκτούσαν όμορφα διακοσμημένες «μετοχές», και οι μετοχές ήταν προς πώληση. Αγοράζονταν και πωλούνταν καθημερινά, σε συνεδριάσεις που χαρακτηρίζονταν από πυρετώδη πλεονεξία. Θα μπορούσες να πας στην πλαγιά ενός οποιοδήποτε βουνού, με τίποτα τριγύρω, να βρεις μια προεξοχή ή ένα λόφο (δεν υπήρχε έλλειψη αυτών), να βάλεις εκεί μία πινακίδα «προειδοποίησης» που να δίνει στο μέρος ένα στομφώδες όνομα, να ξεκινήσεις το σκάψιμο ενός πηγαδιού, μετά να τυπώσεις μετοχές, και χωρίς να υπάρχει τίποτα απολύτως που να αποδεικνύει ότι το ορυχείο σου αξίζει μισή δεκάρα, να βάλεις τις μετοχές σου στην αγορά και να τις ξεπουλήσεις όλες για εκατοντάδες ή ακόμη και χιλιάδες δολάρια. Το να βγάλεις λεφτά, και μάλιστα γρήγορα, ήταν τόσο εύκολο όσο το να φας το δείπνο σου.
Τέτοιοι (ή φίλοι τέτοιων) είναι και οι μηχανισμοί που μας κυβερνούν, μας αγοράζουν και μας πωλούν.
Μικρή αντίδραση μου είναι η εμμονή στην ιδέα των Κενοβουλευτών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου